“Een doosje van uw groen en rust”

“Christenen voor Israël” hebben in Putten een ontbijt gehad met rabbijn Benny Elon, minister van Toerisme in het Israëlische kabinet van Sharon. Een ruime kring was genodigd. Het werd een ontroerende ochtend. Begrip voor beide kanten van het conflict in het Midden-Oosten kwam niet aan de orde. Daarvoor zijn teleurstellingen en trauma’s te groot. Ik heb daar wel begrip voor: er komt een einde aan het jezelf onder handen nemen.

Daarom is de ontmoeting van vrienden en van (geestelijke) helpers ook zo belangrijk om je weer te laten zien, dat er meer is, dan wat jij ziet en dat niet alles wat er is. ook is te zien! Even terug naar de rabbijn, minister Elon. Hij was als jonge vent aan het demonstreren geslagen toen na de Oslo-akkoorden en de Camp David-akkoorden ruimte kwam voor wapens aan Palestijnse burgeragenten en militairen. “Doe dat niet, ze gebruiken het vroeg of laat tegen ons!”, was de leus. “Nee ze gebruiken het alleen tegen de radicale Palestijnse groepen die geen vrede willen – zo was het antwoord. Inmiddels weten we beter…

“Geef me een beetje van uw groen en van uw rust, in een klein doosjes en ik zal het koesteren”, zo vertelde Elon. Hij wees op Putten, op al het groen en de rust op de Veluwe. Wat een verschil met z’n eigen land. Over de routekaart naar de vrede zei hij: “Van welke hoogte is die foto gemaakt van de routekaart. Op een stoel, of in een boom of uit een vliegtuig…?” Hij was duidelijk: de echte routekaart voor de vrede moet van hoger komen dan een mens kan zien, vanuit de hemel. En de enige, echte routekaart is de Bijbel. En het enige doel is vrede voor Jeruzalem en geen splinterbom in een pizzeria…

Psalm 105 kwam op tafel: Kanaän, uw toegemeten erfdeel. En zo komt ook Bethlehem ter sprake, binnen het toegemeten erfdeel en daar ga je met je routekaart naar de vrede… Om zo’n Psalm (en de andere Oudtestamentische teksten) helemaal geestelijk te lezen, daarmee loop je als nieuwe lezer de oude lezer en jezelf te veel voor de voeten. Om dat meteen, zonder bochten, vraag- en uitroeptekens regelrecht te zien als een lijn naar ‘recht op het land’, dat gaat me ook wat snel.

Het ontroerde me, dat de rabbijn wist van ‘de mannen van Putten’. En ‘t raakte me, dat Elon de vraag opwierp: “Wat zouden ze zeggen in Auschwitz, als ik daar 60 jaar geleden zou kunnen zijn en zeggen: hier staat de toekomstige minister van Toerisme van jullie land. Ze zouden zeggen: dat kan niet, wij zijn dorre doodsbeenderen, we hebben geen land en geen minister… En dan zou ik kunnen zeggen: jullie vergissen je, jullie hebben meer hoop dan je denkt…”.

Nu is het land er. Dat laten ze niet meer los. En echte vrienden blijven komen in de nood en die echte vrienden vergeten ze nooit…
En dan denk ik op startzondag: waarheen ben jij op weg? In welke hoop leef jij?

Ds. Scheltens