60 jaar na de vrede in de Pacific

Voorafgaande aan de vredesluiting met Japan in het Verre Oosten moest aan het einde van de Tweede Wereldoorlog een verschrikkelijke kernramp ontketend worden. Hirosjima en Nagasaki zijn sprekende namen geworden van rampsteden. President Rooseveldt van Amerika sprak zijn voldoening uit, dat de kernbommen met succes waren geworpen: “We won!”

Na 60 jaar kun je niet alleen maar blij zijn. De herdenkingsplechtigheden in Japan spreken voor zichzelf. Maar de hardheid van Japan was meedogenloos; vraag het aan de mensen die in Nederlandsch-Indië in de Jappenkampen hebben gezeten, als je het daarna nog kon vragen…
Nu is er bijna geen land, dat zo hartstochtelijk tegen kernwapens is als Japan. En terecht, want ze zijn zo grensoverschrijdend. Net als biologische en bacteriologische wapens. In het Oude Testament behoort het tot de oorlogswetten, dat je vruchtbomen niet mag vernietigen, want daarmee dupeer je ook latere generaties. Dat is toch wel een richtlijn, zou ik zeggen.

Kun je nu dankbaar zijn na 60 jaar? Je kunt er blij van worden, dat er nu veel meer en betere samenwerking is met de vroegere vijandelijke landen dan ooit te voren. Dat er geen behoefte meer is aan het wapen van oorlog tussen landen die in de Tweede Wereldoorlog betrokken waren. Daarbij zijn de Verenigde Naties, de Europese Unie en de G8 instrumenten van betekenis. Niet alles gaat perfect. Niet in de VN, niet in EU, niet in de G8. De VN is te stroperig, in de EU is het te bureaucratisch en de G8 krijgt kritiek van anti-globalisten. Maar kun je onverdeeld dankbaar zijn na 60 jaar? Dat een oorlog ophoudt is reden tot dankbaarheid,maar de wijze waarop dit moest gebeuren, roept vragen op.

Wat is het toch, dat mensen zo blind kunt staren op hun eigen gelijk. Ook als ze zien wat hun gelijk kost, als je let op het lot van andere mensen. Als je ziet, dat onderdrukking, afpersing, marteling, doodslag onverbrekelijk behoort bij jouw gelijk, wat is dat gelijk dan waard?

Dat heeft te maken met waarden. Wie het leven ziet als een grabbelton heeft de waarde van het leven als geschenk van God niet begrepen. Wie op Jezus let, hoe Hij zich inzet, die krijgt iets te pakken van het geheim van de waarde van het leven. Hij zet zich in voor ons. Wij zijn de moeite waard. En je kunt de kring om het ‘wij’ niet breed genoeg trekken. En om dat in vrijheid te vieren, is dankbaarheid echt op z’n plaats.

Ds. Scheltens