Beledigen – ontledigen – ontzien

‘Aanvaard elkaar, zoals Christus u aanvaard heeft’ is de constante klank van de apostel Paulus. Daarom is het goed als je de gevoeligheden van de ander kunt ontzien. Afgelopen week ging het weer uitgebreid over de Deense cartoons.

Kardinaal Simonis vertelde voor de radio, dat in het christelijke geloof belediging niet zo zwaar wordt opgevat. Want, zei hij, God heeft zichzelf zo beledigd, daar kan geen mens aan tippen: God heeft zich in zijn Zoon vernederd aan het kruis, dieper vernederen kan niet. Dat vond ik wel een even de moeite van het overwegen waard.

Zo verbond de kardinaal belediging met ontlediging. De meeste kranten hadden alleen de opmerking, dat christenen voor zijn gevoel wel eens wat meer mochten aandringen op respect voor het christelijk geloof. Naar aanleiding van zo’n televisieserie ‘God bestaat niet’ van enkele maanden geleden, had kardinaal Simonis wel wat meer protest willen horen. Maar voor het overige is de christen wat rustiger van aard: ons komt de wraak niet toe, maar aan God en in zijn handen is dat het veiligst. Zo ongeveer loopt die gedachtelijn.

Als we elkaar aanvaarden, kunnen we elkaar beter ontzien. En daarmee doen we recht aan het Zich geven van Christus, die gehoorzaam was tot in de dood, de dood aan het kruis. Dat dit ook voor ons geldt. Daarom vieren we Heilig Avondmaal.

En ondertussen leven we in een wereld die bol staat van belediging. Staat Christus daar niet eenzaam in met zijn ontlediging, vernedering aan het kruis? Zouden wij Hem niet vergezellen met pogingen om de ander te ontzien in de gevoeligheden? Of zou je Jezus kunnen vergezellen met de toortsen van fel protest in de hand? Ja, bij wie zou Jezus zich thuis voelen? Bij degene die beledigt, of bij degene die ontziet, of bij degene die protesteert?

Zou de ontlediging van Christus het beste passen bij het elkaar ontzien? Ik denk ‘t.