Beschermlaag?

Het gebeurt vaak in een persoonlijke crisis. Dat je een beschermende laag om je gevoel en je eigen gedachten wikkelt. Dat niemand daar meer invloed uitoefent. Dat je daardoor ongrijpbaar wordt. Onherkenbaar soms. Niet vatbaar voor correctie.

Dan schep je een eigen werkelijkheid. Anderen noemen dat wel ‘een waanwereld’. En jouw gelijk en hun gelijk raken elkaar niet meer. Je begrijpt wel, dat zij gelijk hebben volgens hun gedachtegangen, maar het heeft geen invloed meer op je. Hier scheiden de wegen zich. Het heeft ook te maken met individualisme en met afkalving van normbesef.

Laatst hoorde ik een ontboezeming van een ouder gemeentelid, die me toefluisterde: ik hoop toch zo dat minister Balkenende een klein beetje het verval van normen kan tegenhouden.
Ik weet niet of één persoon dat kan tegenhouden zonder medewerking van media; of je nu een minister, een dominee, of een leraar bent, als de cultuur in de nabije omgeving niet meewerkt, is het effect gering.

Wat wel belangrijk is, is dit: dat je eigen normen niet laat bepalen door de tijdgeest, of door soaps als ‘goede tijden’. Want dat zijn we goed in de aap gelogeerd.

Ik denk aan een oneliner van Paulus: “ik bezit als niet-bezittende”. Dan heeft hij het over de genade van God, dat je je geloof niet in eigen beheer kunt houden. Dus niet: ik geloof wat ik zelf vind. Maar ik geloof, wat God mij toevertrouwt en waartoe God mij roept. Dat vind ik een doordenker. Bezitten als niet bezittende – dat is geen schijnwereld, dat is geen beschermlaag om jezelf, dat is open en vrij voor Gods aangezicht en samen met elkaar in de Naam van Jezus gaan op der weg die naar de toekomst leidt.

Ds. Scheltens