Bloemetje van de kerk

‘Vaak hoorde ik in de kerk dat iemand de bloemen van de kerk kreeg. Meestal iemand die iets erg was overkomen. Opeens kreeg ik die bloemen van de kerk. Dat vond ik heel mooi en bijzonder, dat er zo naar je werd omgezien. Maar ik dacht ook: ben ik er zo erg aan toe?’

Woorden van gelijke strekking hoorde ik op de radio.

Dat geeft te denken.

Bloemen in de kerk zijn soms een verbinding naar de huiselijke situatie van wat er in de kerk gebeurt: lofzang, voorbede en de verkondiging, dat God royaal is met zijn liefde en trouw.

pastedGraphic.png

column-20161119-1Liturgisch bloemstuk

Er gaat blijkbaar iets van uit.

Bloemen van de kerk vormen dus iets, wat je ‘extra’ zou kunnen noemen.

Je kunt het een vertrouwd onderdeel van de kerkdienst vinden; de bloemen gaan naar…

En dan komt er een naam van iemand die je soms helemaal niet kent. Prima.

Maar als het je zelf betreft, kun je het ook heel anders ervaren: mensen die mij soms helemaal niet goed kennen laten met deze bloemen merken, dat ze met mij meeleven in het licht van wat Jezus in ons losmaakt.

Zo staan we komende zondag, op de Eeuwigheidszondag, stil bij hen die ons zijn ontvallen of voorgegaan (kun je ook zeggen).

Daar steken we een kaars bij aan, omdat het licht van Evangelie over ons leven mag heen glijden. Omdat Christus Zich het Licht der wereld noemt en omdat dat wij door Hem ook licht der wereld worden genoemd. Daarom is er een innerlijke strijd tegen duisternis die soms zo bij je boven kan komen: moedeloosheid, lusteloosheid, cynisme, of nog erger.

Meeleven en op elkaar betrokken zijn behoren bij het kerk-zijn van alle tijden.

Hopelijk verschraalt dat niet in onze tijd, waarin een cynische  en overkritische geest heerst.

Wie meemaakt, wat medeleven betekent, weet wel beter!
Laten we ons daar maar op richten.

Ds. Wim Scheltens