De Bijbel dichtbij, altijd en overal

“We weten allemaal wel, als je je een beetje verdiept, dat die boeken verschrikkelijk zijn en altijd oproepen tot geweld het is allemaal narigheid,” zei tv-presentator Jeroen Pauw donderdagavond 24 november 2016 gisteravond in gesprek over misstanden in moskee Arrayan in Amsterdam-Noord.

Dit gesprek vond plaats naar aanleiding van een verhaal in de Telegraaf over de link tussen twee bestuursleden en radicalisering en jihadisme.

Het bestuur van de moskee overweegt stappen te ondernemen tegen de Telegraaf.

Onderzoek in 2014 en 2015 heeft aangegeven, dat er zo’n 30, 35 jongeren in Amsterdam rondlopen met jihadistische (gewelddadige) gevoelens. Wat willen ze? Ze willen gezien, gehoord en gewaardeerd worden. Ja, wie wil dit nou niet. Maar zouden die jongeren ook begrijpen, dat ze waardering behoren te verwerven?

Als afsluiting maakte Jeroen Pauw bovenstaande opmerking , waarbij ‘die boeken’ de Bijbel en de Koran zijn, die voor het gemak als hetzelfde worden bedoeld.

Een dag eerder, woensdag 23 november 2016, is de Groene Bijbel aangeboden o.a. aan rabbijn Awraham Soetendorp, die een vurig pleidooi hield voor een nieuw bijbels jubeljaar: ‘De Bijbel roept ons op om te handelen vanuit hoop. Na de gebeurtenissen in Parijs hebben wereldreligies de verantwoordelijkheid om met elkaar een tijd te bepalen voor een nieuw bijbels jubeljaar. Een jaar waarin ieder mens in vrede en gerechtigheid kan leven, in eenheid met de natuur.’

Dat zijn twee tegengestelde invalshoeken: narigheid of hoop.

Welke van die twee zou nu het zwaarste gewicht in de schaal leggen?

 

column-201561126-1

De Bijbel dichtbij, altijd en overal

Ja, wat heeft voor u meer gewicht: de gedachte met het opschrift  ‘narigheid’ of de gedachte met het opschrift ‘hoop’?

Het ligt eraan, hoe je met die boeken omgaat.

Als je knip- en plakwerk verricht, kun je die boeken (Bijbel en Koran) alles laten zeggen, wat je wil. Maar het gaat om een goede en gegronde uitleg.

Als in de Koran gesproken wordt over iemand ter dood brengen, kun je dat gewelddadig noemen. Maar wie zegt, dat jij dat moet doen? Wie heeft de rust en het overzicht, dat naast het doden ook verzoening een kans moet krijgen? Dat staat ook in Koran.

In de Bijbel tref je passages aan over ter dood brengen door steniging. In de uitleg kan al gauw duidelijk worden, dat dit geen vrijbrief is om je gang te gaan.

Het is om te beginnen een aanduiding, dat, wat verkeerd gedaan of gegaan is, ernstig is. Het recht in eigen hand nemen is nooit in de Bijbel aanwezig.

Maar wie heeft de rust en het inzicht en het overzicht om dat meteen op een rijtje te krijgen? Soetendorp heeft groot gelijk, als hij zegt: de hoofdgedachte van de Bijbel is vanuit hoop te handelen. Niet het eigen oordeel, maar de wil tot luisteren en afstemmen op elkaar, is daarbij de gedragslijn. Dat is nooit vanzelfsprekend. Daarom kan Bijbellezen thuis en stil staan bij de Bijbel op zondag in de kerk goede diensten bewijzen. Dat we weer weten, waarom we bestaan en het beste kunnen gaan.

Zorgvuldigheid is een belangrijke trek, waar de Heilige Geest ook de mensen van vandaag bij wil helpen. Niet alleen vanuit je zelf redeneren en naar jezelf toerekenen, maar de roepstem ook tot jou horen, dat God jou roept tot vrede en recht.

Dat is in de tijd van Advent sterk aan de orde: de voorbereiding voor Gods Rijk van recht en gerechtigheid, de voorbereiding op de komst van de Vredevorst.

column-20161126-2

Bereid een weg… in de woestijn

‘Bereid de weg des Heren’, zo klinkt de oproep uit de profetie van Jesaja, bij de weg van Johannes de Doper en in onze adventsliederen. ‘Weg bereiden’ begint bij Jesaja in de woestijn: dorheid en hopeloosheid, die zich uiten in onrust en onvrede. Dat startpunt is dus bijna hopeloos, maar gaandeweg komt de hoop, dat het toch wat wordt. Want wat ons op de been houdt, komt niet uit onszelf, maar komt naar ons toe: Christus, onze Heer. Dat is Ad-vent: het komt naar je toe!

Ds. Wim Scheltens