Een goed gesprek

 

Bij Jeroen Pauw is woensdagavond jl. nog eens stevig doorgepraat over het verwijt dat Bijbel en Koran allemaal narigheid zijn.

Thijs van den Brink en ds. Paul Visser (Noorderkerk, Amsterdam) mochten rustig uitleggen, waarom je Bijbel en geweld niet zomaar bij elkaar kunt brengen in onze tijd. En hoe geweld en moslimgeloof tegenwoordig wel samen kunnen komen.

Ds. Paul Visser en journalist Thijs van den Brink

Er was ook een moslima, die uit een christelijk gezin kwam. Dat was voor Thijs van den Brink een mooie reden om te zeggen, dat in Islamlanden een verandering van moslim naar christen de doodstraf oplevert. Er komt veel geweld uit extreem moslimgeloof, maar veel moslims hebben niets met geweld. Dat kunnen we ook leren van Syrische moslims die dat geweld en die gewelddadigheid juist ontvluchten.

Opmerkelijk was, dat Jeroen Pauw het boetekleed aantrok en zei dat hij te negatief  was geweest en zich wel iets wellevendiger kan opstellen jegens christenen.

Vrijdag jl. is Paul Witteman in gesprek geweest met het dagblad Trouw over zijn programma ‘Witteman ontdekt: het geluk’ over geluk en geloof. Je komt dan in gesprekken en discussies en dan zegt hij opeens: “Die discussies bergen het gevaar in zich dat je als overtuigd atheïst een te hoge toon aanslaat”.

Een te hoge toon, dat kan iedereen overkomen. Ds. Paul Visser zei bij ‘Pauw’, dat 10 % van de Bijbel gaat over geweld. Ik denk: veel minder. Maar als je het Kruis van Golgotha bij het geweld rekent, dan kom je wel hoger uit, als je met eerbied denkt aan het Kruis van Christus. Maar dan is het ook weer meer een aanklacht tegen gewelddadigheid. Want bij het Kruis is er in de Bijbel geen geweld om het geweld, maar richt het zich juist op verzoening! Daarbij leeft immers de wens om een einde te maken aan vijandelijkheden en vijandschap. De oorlogswetten zijn er juist om paal en perk te stellen, zei ds. Visser terecht. En oproepen tot geweld, had Visser nog nooit gedaan. Daar zit natuurlijk een gedachte achter. Dat is vooral de gedachte van Calvijn, dat de strafwetten uit het Oude Testament niet van toepassing zijn in de kerk.

In het vraaggesprek met Paul Witteman komt nog iets naar voren. Voor zijn programma (van vrijdag 9 december jl.) bezoekt de presentator een viering van de evangelische gemeente van Kees Kraayenoord in Veenendaal. Witteman wil ontdekken of God en zijn discipelen hem toch gelukkiger kunnen maken. Hij zingt aarzelend mee en ontmoet gelovigen. In die viering wordt een foto getoond van een overleden kind. Dan zegt Witteman: “Ik vind wat daar gebeurde buitengewoon onsmakelijk, eerlijk gezegd. Zo’n hal vol met tweeduizend mensen en dan zo’n foto van een dood kindje. En dan zeggen dat de ouders zo dankbaar zijn dat ze steun ondervinden van de andere gelovigen. Terwijl volgens mij iedereen denkt, dat als God zou bestaan dat kindje niet was doodgegaan. Waarom ze dat in die zaal dan allemaal niet denken en ik in mijn eentje wel, dat weet ik niet. Ik denk dat die gelovigen het op de koop toenemen. Ik geloof dat voorganger Kraayenoord dat ook zegt: ‘Het is nou ook weer niet zo dat God met een kruiwagen door de wereld gaat om elk klusje op te knappen’. Zo ken ik ook nog honderd excuses.”

Nu zijn verdriet, ziekte en dood altijd moeilijk. Het zijn dingen die je niet wenst. Waar je ook lang niet altijd weg mee weet. Wardoor je sprakeloos worden kunt of opstandig. “Waar heb ik dit aan verdiend?” Laten we eerlijk zijn: ziekte en dood, oorlog en geweld zijn dingen die moeilijk te rijmen vallen met het geloof in God als liefdevolle Vader. Door de negatieve dingen in het leven kan de band met God knappen. Dat is precies onze verlegenheid. En die verlegenheid hoef je heus niet onder stoelen of banken te steken.

Laat mij als een kleine vogel schuilen mogen,

waar G’uw vleuglen om mij slaat (Psalm 66:3)

Maar dat er dood en verderf zijn, is geen reden om het bestaan van God te ontkennen. Als er één ding duidelijk is van God, is dat Hij zich verzet tegen dood en verderf door zijn eeuwige trouw, zijn trouwverbond van generatie op generatie. Zo worden hoop en verwachting geen verschrompelde begrippen, maar gevuld door Gods levendige liefde en trouw. Dat je die trouw van God niet gering wil schatten en dat je zegen niet verwart met succes, dat is geloven. Dat je de lofzang gaande wilt houden. Dat het aan jou niet zal liggen, als de boel stil valt, dat is geloven.

Dat ons leven in Christus geborgen kan zijn bij God, dat wil je niet kwijt. Dat is Kerst en Pasen bij elkaar! Tot het raadsel van ons leven behoort de vraag, waarom niet alle mensen gezond oud kunnen worden. Tot het geheim van ons leven behoort, dat God ons geweven heeft in de schoot van onze moeder, zoals David zingt in Psalm 139. Dat geheimenis gaat ons verstand te boven, maar daarom is het er nog wel.

En het wonder van ons leven is, dat God ons leven spaart in de dood. Daar oog voor houden, heeft te maken met waakzaamheid en volharding in geloofsvertrouwen. En dat is dan weer deze week op tafel gekomen en reden voor een goed gesprek.                                                                                        Ds. Wim Scheltens