Gebed in groot verdriet

“Wat voor gevoel hebt u hierbij?”, vraagt de verslaggever bij het hek van Huis Ten Bosch in Den Haag. Er worden bloemen gelegd… De media zijn uit op emotie. Dat je geen woorden hebt voor je verdriet, schijnt niet te kunnen. Zondag typeerde de premier de visie van prins Claus op ontwikkelingswerk met de woorden “jíj kunt de ánder niet ontwikkelen, de ander ontwikkelt zich zelf.”

Een gedachte, die niet misstaat op een zondag van werelddiaconaat! Direct na deze meelevende en indringende toespraak vraagt Maartje van Weegen aan oud-minister Pronk in de studio: “Wat vindt u van de toespraak van premier Balkenende?” En dat op een toon, alsof het een examen is. Wat had het mooi geweest, als in het draaiboek van de NOS in plaats van zulke praat een keuze was gemaakt uit de Matthäuspassion in Naarden. Juist omdat prins Claus dit meesterwerk van Bach als het absolute hoogtepunt vond in de muziekcultuur.

“Erbarme dich, Mein Gott, um meiner Zähren willen. Schaue hier, Hertz und Auge weint vor dir. Bitterlich, Erbarme dich, Mein Gott, um meiner Zähren willen” [Ontferm U, Heer, als mijn tranen stromen…].

Wij hebben geen woorden om onze Majesteit te omringen in dit grote verdriet, waarbij ze haar drie jongens in diepe rouw ziet. Wij kunnen slechts stamelen: Erbarm u, Heer, Ontferm U…

Maar als je dit nu niet kunt of nooit hebt gekund, wat dan? Dat krijg je opvulling om leegte te verdoezelen… Dinsdag is de begrafenis in de Nieuwe Kerk te Delft. We hopen, dat daar temidden van de dood iets mag klinken over het Leven. Welk verhaal gaat er van Willem van Oranje onder wiens grafmonument begraven wordt? “Ik ben zwaar gewond” steunde hij in de armen van z’n stalmeester, ”God erbarm U over mij, mijn geest en dit arme volk”. Zijn zuster Catharina von Schwarzburg knielde naast hem, pakte zijn hand. “Sterf je verzoend met je Heiland?”, fluisterde ze. “Ja”, antwoordde de prins zwak. Enkele tellen later was hij gestorven. “Erbarme dich…”.

Ds. Scheltens