Geloofsbeleving

Mensen willen graag wat beleven. Anders wordt het leven saai. Daarom trekken verhalen over menselijke belevenissen aandacht. Dat is op de televisie en voor de radio zo en in kranten en boeken. Ook in de kerk heb ik gemerkt. Wat je beleefd hebt of wat je kunt beleven, dat trekt aandacht.

Bij geloofsbeleving gaat het om het kennen van de Drie-enige God door het vernieuwende werk van de Heilige Geest. Nog anders gezegd: het gaat om de beproefdheid, de realiteit van het leven waarin je de trouw van God ervaart. Dat kan in mooie momenten en ook in verdrietige tijden.

In de psalmen heb je lof- en dankpsalmen naast klaagpsalmen.

De wat onbekendere psalm 20:1 (berijmd) zingt heel treffend:

Moge de Heer u antwoord geven

als u het kwaad benauwt.

U wacht een onaantastbaar leven,

zo gij zijn naam vertrouwt.

God geeft zijn vaandel hoog verheven

om ons zijn heil te tonen;

daarin heeft Hij zijn wil geschreven:

Mijn volk zal veilig wonen.

Psalm 66 zingt in vers 6 (berijmd) met de beginregels:

Gij die God vreest, ik zal u spreken

van al wat aan mij is geschied.

En wie nog benieuwd is naar de bevindingen van de psalmist, krijgt te horen in het slot van dit couplet:

Maar Hij nam mijn gebed ter ore,

Hij heeft mijn bidden niet beschaamd.

In de psalmen gaat het om ervaringen die gestempeld worden door tegenspoed en voorspoed, geloof en twijfel, gebed en de wens tot een positieve effect van het gebed.

Dat mag ons te denken geven.

Dat God niet beschaamt, zoals Hij zich niet schaamt onze God te blijven, ook al doen we dingen, die Hem niet vrolijk stemmen.

We weten, in de geloofsbeleving, dat God trouw is. Dat gaat voorop. Maar dan komt het volgende: dat Hij graag ziet, dat wij in zijn trouw een aansporing vinden om ook trouw te zijn.

Trouw in de zin van toegewijd aan geloof, gebed, kerk en de medemens.

Geloofsbeleving moet niet in een etalage liggen waar je niet bij kunt. Geloven doen wij zelf! Ieder van ons weer op een andere manier, maar toch zo, dat we het samen kunnen beleven. We mogen elkaar bemoedigen en herkennen in de trouw van God. Elkaar ervaren als kinderen van God, ook al is er iets (of meer dan iets), dat we moeilijk vinden bij die ander.

Dat is de pastorale inslag van de kerk. Daarbij hoef je jezelf niet te bewijzen. Je hoeft niet te knokken voor aandacht. Dat alles is er al.

Geloofsbeleving is ook solidair zijn met Jezus. Hebt u het wel eens beklemmend gevonden, dat Christus voor ons  ongeloof en onze zonden gekruisigd is? En hoe bevrijdend het is, dat Hij om ons heil is opgestaan?

Zulke ervaringen komen niet vanzelf.

Enige omgang met de psalmen is daarvoor wel handig. In de psalmen voel je je opgenomen in de ‘struggle for life’. Geloof is geen succesverhaal.

Geloof is aangevochten door welvaart of door armoede, beiden!

Als het je voor de wind gaat, heb je niemand nodig: ‘want wie doet me wat?’. Als je tegenslagen hebt, vraag je: waarom moet mij dit overkomen, wat ik fout gedaan? In beide situaties draai je om jezelf heen.

Terwijl de Heilige Geest de vensters openrukt en je laat zien dat je het Koninkrijk van God alleen door beproevingen heen kunt binnengaan.

Dan zie je ook, hoe mensen – in andere omstandigheden dan wij – hun vertrouwen op God vestigen en ervaren, dat dit niet beschaamd wordt.

Ds. Wim Scheltens