Het geluid dat de kerk mag laat horen

Zondag gaat het in de schoolkerkdienst over Ruth, de Moabitische.

Vreemdeling is ze.

Met de hand nagewezen is ze.

Kijk, die is met Naömi meegekomen.

 Column 20160130.2

                                                        In Safed (Noord-Israël) is een bijzondere letterkunst ontwikkeld;

                                                       hier is Ruth te zien en de plaat is gemaakt met letters uit het boek Ruth

Waarom bent u zo goed voor mij, vraagt Ruth aan Boaz.

Omdat u goed bent geweest voor onze familielid Naömi.

Wie goed doet, goed ontmoet.

Waar doen wij goed aan?

Er zijn geluiden en andere geluiden in ons dorp over vluchtelingen  en een AZC.

Wat doet de kerk? De kerk doet wat ze moet doen: getuigenis en dienst.

Het getuigenis gaat over de kwaliteit van leven, die God ons gunt en die we elkaar ook mogen gunnen. Het getuigenis gaat over redding – daarom heet Gods Zoon Jezus (d.w.z.: Redder). Het getuigenis gaat over de Heilige Geest, de andere Trooster, die ons bepaalt bij wat we ontvangen van God.

Kwaliteit van leven, redding en troost. Dat is samengevat, wat de kerk mag inbrengen in het getuigenis.

Leg dat nu eens naast ‘geluid’ en ‘ander geluid’ in Lunteren.

Kwaliteit van leven is geen ego-produkt.

Sterker: als kwaliteit van leven alleen ego wordt, daalt de kwaliteit.

Redding en troost zijn signalen van dienstbaarheid.

Daar raken getuigenis en dienst elkaar.

En juist in de kerk leren we eerder te werken met gevouwen handen dan met gebalde vuisten: bidden om een zegen over uitdagingen die je niet zomaar hebt gekregen. Zou dat niet typisch behoren bij de stijl van kerk en het Koninkrijk Gods.

De samenleving reageert op verschillende toonhoogten op het onderdak aan oorlogsvluchtelingen. Er zijn scherpe woorden en hartelijke woorden, die elkaar afwisselen. Het hangt er maar van af, waar u zich het meeste bij thuis voelt.

Column 20160130.1

                                                                      Gastvrijheid, die past bij ons dorp: welkom in Lunteren

Het getuigenis van de kerk gaat niet allereerst over geluid en ander geluid in onze buurten. We hebben te maken met verschillende geluiden in ons dorp Lunteren.

Sommigen vinden de politiek van huisvesting van honderdduizenden vluchtelingen niet kunnen. Maar die keuze is gemaakt in Den Haag en dat is politiek.

Daar heeft de kerk niet zo veel van te vinden. De kerk heeft een diaconale invalshoek: helpen bij wat je hand vindt om te doen. Of moet de kerk maar stoppen met haar diaconie, omdat er geluiden zijn die zeggen, dat dit niet zo moet… Iemand met kritiek op Den Haag wil de grenzen beter wil bewaken. Diezelfde persoon protesteerde bij de gedachte dat de diaconie moest ophouden…

Welke tijdgeest er ook opkomt, de kerk blijft een kerk van getuigenis en dienst.

Geluiden blijven soms geluiden. Maar helpende handen maken het werk licht.

En het is net als met planten; als je ze water geeft, gaan ze bloeien. Zo is het met mensen uit den vreemde: als je ze aandacht geeft, gaan ze bloeien.

Welkom in Lunteren, dat is vanouds het Lunters kenmerk: gastvrijheid.

Volgens mij val je je daar zomaar geen buil aan!

Ds. Wim Scheltens
Ga Terug

Vorige pagina