In het gewone zit veel van het echte leven

Hoogtijdagen springen eruit, maar in de alledaagse dingen speelt ons gewone leven af. Wie almaar eruit wil springen en op wil vallen en ook opvallend goede resultaten eist, vraagt van zichzelf teveel!

Op godsdienstig terrein trekt het buitenissige ook altijd aandacht. Het gewone is niet goed genoeg. Het moet opvallen, er moet iets nieuws bedacht worden. Het oude vertrouwde slaat niet meer aan.

Toch zie ik in gedachten de mensen zonder kapsones op die ene dag van de week over de straat schuifelen, arm in arm het kerkepad op. Dat is een gewoonte, eenvoudig een gewoonte van moeder op dochter, van vader op zoon… Een simpele gewoonte. Van hoe lang al niet. Naar de kerk gaan op zondag, onder het Woord komen van God.

In zo’n oude gewoonte zit veel van het alledaagse leven. Je weet van pijn, oudzeer, beperkingen – bij jezelf of bij een ander. En je voelt hoe dat oude boek, de Bijbel, daar niet uit de hoogte over doet, maar bemoedigend is. Dat oude boek heeft oog voor mensen en hun wederwaardigheden. Er wordt verteld, dat je hulp vanuit den hoge mag verwachten. En je kunt die hulp ook zelf inroepen. Door de handen te vouwen en de ogen dicht te doen en wat te zeggen of te stamelen tegen de Allerhoogste. Dat kan zomaar, zonder GSM-etje of wat.

In de machocultuur moet je opvallen. Ja, dat weet ik wel, maar in de sfeer van het geloof in Jezus hoef je niet op te vallen. Want er is begrip voor jou, dat je niet altijd op je tenen lopen kunt. En zeg nou zelf, is dat niet een verademing?

De eenvoudige gewoonte van op-zondag-naar-de-kerk is geen bijgeloof. Het betekent gewoon veel. Daarom kun je best eens wat stof afblazen van dat oude boek. Door de inhoud van de bijbel leer je elkaar meer te aanvaarden. Omdat je jezelf aanvaard weet. En je leert hoe je dat bij anderen kunt doen. Dat is in onze tijd geen overbodige luxe. Want onze tijd staat stijf van harde oordelen over elkaar. Hoe zou Jezus dat vinden?

Ds. Scheltens