Kerk en Israël

De kerkorde zegt: “De kerk is geroepen gestalte te geven aan haar onopzegbare verbondenheid met het volk Israël”. De kerk wil haar verbondenheid uitdrukken met het Joodse volk, waar ook ter wereld. Dat heeft alles te maken met Gods profetieën en beloften. Want de Allerhoogste wil zijn beloften vervullen. In onze Protestantse Kerk in Nederland zijn er instanties die zich bezig houden met de vraag wat er met de Westelijke Jordaanoever moet gebeuren. Maar ik denk, dat het beter is om te beseffen: dat is een zaak van Israël en de Palestijnen in onderhandelingen. Zij beslissen over concessies op het moment dat zij het vertrouwen kunnen hebben in een vredespartner. Daar moeten wij vanuit ons veilige Europa niet over oordelen.

De kerk wil haar verbondenheid met het volk Israël ook gestalte geven door diaconale hulp aan mensen in nood. Hulp dus zowel aan Joodse mensen als aan Palestijnse mensen die humanitaire hulp nodig hebben. Dat is goed. Daar ligt een opdracht voor de kerk. Ik hoop, dat de kerk zich ook meer gaat bezighouden met de moeilijke situatie van Christen-Palestijnen, die verzoeningsgezind zijn. De Hamas is een geduchte tegenstander, die anders denkt over zowel het verzoeningsgezinde als het geweldloze en het vredelievende van het christen-zijn. Ik zou kerk-in-actie en de ICCO daar meer over willen horen.

U moet me maar niet kwalijk nemen, maar al die contacten met onze vrienden uit Bethlehem en Beit Jalla maken je minder argeloos, minder naïef en meer betrokken op wat er werkelijk gebeurt.
Maar dat is kenmerkend voor kerk en Israël: dat je concreet weet wat er gaande is, wat nodig is en wat in gebed en actie gezegd en gedaan kan worden.

Ds. Scheltens