Kern

Wat zou geloven nu in de kern betekenen – daarover gaat het vandaag.

Als je deze zomer open staat voor ontmoetingen met andere mensen op een terras, op het water of in het water en je raakt aan de praat, waar gaat het dan over?
Ook over je geloof? Of houd je je daar liever stil over?

Column 20160618.1

Terrasbezoek, altijd leuk

Bij de apostel Paulus merken we, hoe hij zich richt op de kern van het evangelie.

Dat heeft te maken met Christus (‘en dien gekruisigd’ – 1 Korintiërs 2:2) en met liefde voor elkaar en liefdevolle verhoudingen. Zijn weergaloos mooie hoofdstuk 13 uit de eerste Brief aan de Korintiërs spreekt boekdelen.

Paulus gaat midden in de cultuur staan. Is Paulus daardoor wereldgelijkvormig? Nee, de liefde van Christus maakt het verschil. De Grieks-Romeinse verhoudingen en cultuur blijven overeind.

Paulus motiveert de christenen om zich binnen die verhoudingen met liefde te gedragen tegenover hun ondergeschikten of bovengeschikten.

Je kunt het een fluwelen revolutie noemen.

Zo zet het Evangelie van Jezus Christus een stempel op Europa. Ander punt: gastvrijheid en ziekenzorg – die krijgen vanuit deze achtergrond een stimulans!

Zou daarover niet eens een gesprekje op de camping, het terras of het strand kunnen ontstaan?

Dat je gaandeweg ontdekt hebt, hoe aardig het is, als je de Bijbel beter gaat zien in de culturele context van de Bijbelschrijvers en hun lezers.

En dat je van het verschil weet tussen de letter en de Heilige Geest.

Dat de letter doodt en dat de Geest leven geeft.

En dat dit geen relativering inhoudt, maar een accentuering!

Het is ook zo aardig, dat dit niet over de hoofden van de mensen heen hoeft te gaan, omdat het zo praktisch is als wat: het gaat om de manier waarop je elkaar ziet en met elkaar omgaat: voorkomend, hartelijk, behulpzaam, vriendelijk en al die mooie eigenschappen, waar we van kunnen opkijken als het ons overkomt…

De Bijbel is niet tijdloos, maar als je de samenhang ontdekt, wordt de boodschap juist verrassend tijdloos en cultuuroverstijgend!

Kijk alleen eens naar het bijzondere gebeuren, dat de Heilige Geest de Bijbelschrijvers inspireert zich aan te sluiten bij mensen van hun tijd.

De cultuur wordt op die manier gebruikt als werkterrein om de mens te overtuigen, dat  Gods genade geen overbodige luxe is en dat liefdevolle omgang altijd goed blijft.

Column 20160618.2

Liefde kan een muur doorbreken

Wij hebben te maken met de relaties, sociale verhoudingen en wetenschappelijke opvattingen van onze tijd. Die zijn in veel gevallen milder en eerlijker dan in de cultuur van de tijd waarin de Bijbel ontstond.

Het gaat mis, als we de voorschriften voor oneerlijke relaties en verhoudingen van toen zonder ‘vertaling’ toe gaan passen in onze tijd. Dan sluit je liefdevolle relaties van nu uit op basis van afgodsriten van toen. Als we dat niet zien, zouden we bijvoorbeeld vrouwen vragen om zich te schikken in een ondergeschikte rol op basis van een autoritair-masculiene samenleving van toen.

Column 20160618.3

Gelijkwaardigheid schept een band

Door de letter koud en kil te hanteren en toe te passen mis je het overzicht.  En dat overzicht wijst op de verbondstrouw en liefde van God die ons geweven heeft in de schoot van onze moeder en ons met liefde wil omringen gedurende heel ons leven op alle wegen die we gaan.

En soms moeten we leren, dat die wegen van vroeger en van nu niet altijd zijn naar de wil van God. Om dat een beetje te kunnen beoordelen heb je de kern nodig: Christus (‘en dien gekruisigd’) en de liefde.

In onze tijd met allerlei losse flodders kan het geen kwaad de ziel van de samenleving te voeden met gedachten en gedragingen die overeenkomen met de kern van het geloof, zoals hierboven is beschreven.

“Die ons van kindsbeen aan, ja, van de moederschoot,
zijn vaderlijke hand en trouwe liefde bood.” (Lied 704)

Of dit allemaal op een terras gezegd moet worden, weet ik niet zo goed.

Het kan, als de sfeer ernaar is.

Maar de geest van dit alles mag ons bezielen, ook onderweg en op een pleisterplaats.

Ds. Wim Scheltens