“Operation Iraqi Freedom”

De vreselijke mogelijkheid van het oplossen van een conflict door oorlog is op 20 maart 2003 werkelijkheid geworden. De ‘Operation Iraqi Freedom’ (om een vrij Irak) is begonnen. Wereldwijd lopen de gevoelens van teleurstelling tot woede. Zowel “voorstanders” van oorlog als tegenstanders kennen in hun hart die gevoelens van teleurstelling tot woede. Dat het nu toch zo ver komen moet. Premier Balkenende drukte het die morgen zo uit: “De huidige gebeurtenissen maken op ons allemaal grote indruk. Ons hart en ons hoofd lopen ervan over. Ieder kijkt er op zijn eigen manier tegenaan. Het is belangrijk dat we onze visies en gevoelens met elkaar delen. Dat kan krachtig. Dat kan emotioneel. Maar altijd met respect voor de mening van anderen. Want dat respect is de basis van onze democratie.”

Over de rechtmatigheid van de oorlogsoperatie om een vrij Irak te krijgen wordt verschillend gedacht. De premier zei:“Zeer veel inwoners van Nederland worstelen met de vraag of het te verdedigen is dat nu de wapens worden opgenomen tegen Saddam Hoessein. De oorlog roept hevige gevoelens op. Ik begrijp dat. Iedereen wil een wereld van vrede en veiligheid. Mensen werken daaraan met hart en ziel, zowel in de politiek als in de samenleving. Mensen bidden ervoor. (…) De actie komt nu op gang. Maar er komt – hopelijk heel spoedig – een tijd dat de wapens zullen zwijgen. Dan moeten we alles doen wat in ons vermogen ligt om de mensen in Irak te helpen met de wederopbouw van hun land.”

In deze tijd vol verschrikkingen leven we kerkelijk naar Pasen toe. Juist de verschrikking van zonde en dood krijgt op die ‘derde dag’ te maken met het overwicht van Gods genade en liefde. Dat is ook actueel, omdat Pasen net zo werkelijk in de wereldgeschiedenis heeft plaats gevonden als een vreselijke oorlog. Pasen is een vreugde. Het is het hoofdfeest van de christelijke kerk. De kerkklokken zijn eigenlijk Paasklokken: ze kondigen de nieuwe dag aan, het uur dat geleefd mag worden dankzij de opstanding van Jezus. Onze tijden zijn na Pasen van meer gewicht geworden, hebben een diepe achtergrond: levenstijd is genadetijd.

Wat doen met die genadetijd? Ik hoop, dat we zorgvuldig leven in respect voor God en de ander.
Juist in een tijd van oorlog is vrijheid zo’n kostbaar besef. Maar vrijheid moet geen vrijblijvendheid worden, tolerantie moet gedoogcultuur worden, een eigen mening moet geen dwangmiddel worden. Op al onze dagen is het een uitdaging om zo te leven, dat we ons afvragen wat zou de wil van de Heer vandaag met ons leven zijn?

Ds. Scheltens