Publiek bezit

Zaterdag 26 oktober waren meer dan duizend domineeskinderen bijeen in de Nieuwe Kerk te Amsterdam. Er was onderzoek naar hen gedaan en wel onder de titel ‘publiek bezit’. Ik denk, dat dit toch wel uit een ver verleden stamt – veertig jaar geleden? Domineeskinderen woonden in ‘een glazen huis’. Interessant is wat ze vanuit de pastorie meekregen. Ik lees: gevoel voor rechtvaardigheid, verantwoordelijkheidsgevoel, belangstelling voor mensen, gevoel voor zwakken in de samenleving, voor anderen klaar staan, iets doen met je talenten.
Weer denk ik, dat dit niet alleen geldt voor domineeskinderen, maar voor alle kinderen uit kerkelijk-meelevende gezinnen.

Wat ik graag benadruk, is dit: 59 % van de domineeskinderen is kerkelijk meelevend gebleven. Dat is misschien iets meer dan gemiddeld. Maar wat ik wil zeggen is dit: de kerk is helemaal niet voorbij.

Dat hoor ik steeds op radio en op tv, dat de kerk voorbij is! Wat is dat toch jammer, maar dat komt ook, omdat de christelijke media het er bij laten zitten. Ik denk, dat het dagblad Trouw te weinig werk maakt van een evenwichtig beeld over wat in de kerken gebeurt. De zondagse en doordeweekse activiteiten zijn niet meer in beeld bij de mensen, die er niets mee van doen hebben. Maar dat betekent niet, dat er niets meer te beleven valt op kerkelijk erf. De IKON is kerkelijke omroep, maar is slechts zeer ten dele spreekbuis van de kerken. De NCRV wilde een platform zijn voor het protestantse kerkelijk leven. Maar de NCRV geeft eenzijdig ruimte aan de moderne richting. De KRO is ook zo algemeen. Dan blijft de EO over en omdat die alleen staat, kan die gemakkelijk in de hoek gezet worden van de folklore. Maar de kerk leeft en is levensvatbaar tot en met. Want het geheim van het kerk zijn ligt uiteindelijk bij God.

Ds. Scheltens