Publiek getuigenis op de Berg Herzl

 

Shimon Peres is in het buitenland meer populair geweest dan in zijn eigen land Israël. Dat hangt ook samen met de volksaard in dat land en ook in Nederland trouwens. Want lofprijzingen zijn niet altijd daar waar ze horen. Je zou er nog over het paard getild van worden of zelfs naast je schoenen gaan lopen, nietwaar!

 

column-20161008-1 

President Obama reikte ‘the Presidential Medal of Distinction’ uit aan Shimon Peres, op 13 juni 2012  

Maar zijn positieve, optimistische instelling is vergezeld geweest door eenvoud en volharding. Daarom was hij niet uit het veld geslagen bij een politieke nederlaag. Als minister van buitenlandse zaken, als premier en als president had hij als doel voor ogen: vrede en rechtvaardigheid tussen Israël en de naaste buren. Daarom moet het een bijzondere opsteker voor hem geweest zijn, toen hij in 1993 de Nobelprijs voor de Vrede kreeg voor zijn inspanningen om het vredesakkoord van Oslo te sluiten tussen Israël en de Palestijnen.

Met dit ene feit, gepaard aan zoveel andere inspanningen, is Peres een monument geworden, de laatste van een politieke generatie die Israël heeft gevormd en die Israël gebouwd (waarbij de Palestijnen door interne zwakte daarvan niet konden mee profiteren). Peres zat achter de bouw van nederzettingen in bezet gebied, maar zocht toenadering toen, naar zijn zeggen, de Arabische buren hun afwijzing van het bestaansrecht van Israël hadden laten varen. Hij was een leider die een sprankje hoop bood en elke toegestoken hand – diplomatiek in het verborgene of openlijk – aanpakte. Hij zocht onvermoeibaar naar een oplossing voor een conflict dat de regio, en feitelijk de hele wereld, al zoveel decennia bezighoudt.

Amerikaanse ministers van buitenlandse zaken hebben al hun best gedaan om oplossingen aan te prijzen. Maar de politieke werkelijkheid bleef ingewikkeld en onbuigzaam.

In zijn toespraak bij de begrafenis van Peres, 30 september 2016, zei president Obama: Israël is niet bestemd om een ander volk te onderdrukken. En daarmee gaf hij in één zin de morele spanning aan in Israël. In één adem sprak Obama zijn afschuw uit over de haat tegen Israël waarmee Palestijnen van jongs af aan worden opgevoed. Obama wees erop, dat Peres niet naïef was, evenals Bill Clinton dat aangaf. Maar dat rechtvaardigheid en hoop tot het hart van het Zionistische gedachtegoed behoren. Dat Obama gewoon dat woord ‘zionisme’ noemt, is veelzeggend. Het laat kijken in zijn hart, dat ook hij Israël nooit zal laten vallen. Juist daarom benadrukte Obama, dat Peres het zionisme het best beschermd zag, als er een Palestijnse staat zou zijn met goede onderlinge contacten. Shimon Peres vertegenwoordigde een tijd waarin serieus onderhandeld werd met de Palestijnen. Zowel Obama als Amos Oz riepen de huidige leiders op om opvolgers te worden van dit gedachtegoed van Peres: blijf gaande op de onvoltooide weg naar vrede!

column-20161008-2

President Obama bij de kist van Shimon Peres na een indrukwekkende toespraak op de Berg Herz in Jeruzalem, 30 september 2016

Obama legde een lijn naar de Bijbel, naar Jozua en naar Mozes, die vlak voor zijn dood zei: ik roep de hemel en de aarde op tot getuige en stel u voor het leven en de dood, de zegen en de vloek, kies dan het leven. En Obama eindigde met de indrukwekkende woorden: God zegene Israël en de hele wereld, die Hij zo hartstochtelijk lief heeft!

Zo’n publiek getuigenis van een wereldleider is ontroerend. Geloof is niet alleen voor de binnenkamer!  De woorden van president Obama stimuleren om de eigen geloofsverwachting niet onder stoelen of banken te steken.

Ds. Wim Scheltens