Rust vinden

De meest voorkomende vraag is niet ‘Hoe leef ik voor God en mijn naaste?’ maar ‘Hoe vind ik rust?’

Dat schrijft Maarten Vogelaar in het Nederlands Dagblad van woensdag 8 februari. Maarten Vogelaar is studentenpastor namens vier Amsterdamse kerken en studentenorganisatie IFES.

Hij schrijft: “Voor deze generatie is het belangrijk om eerst zichzelf te vinden voordat ze überhaupt ruimte hebben voor een God in hun leven.”

Daarover heb ik wat zitten nadenken.

Een woonhuis in Zaltbommel met de naam ‘De Schutse’.

Zichzelf vinden en rust vinden komt heel dicht bij elkaar. Dat is in de Psalmen ook zo: ‘Mijn naam rust in de schutse Gods’ (Psalm 62: 5, berijmd). ‘Rust nu, mijn ziel, de HEER heeft u bevrijd’- Psalm 116:3, berijmd).

Niet rust in jezelf vinden, maar rust bij God vinden .

‘Mijn ziel is onrustig, tot het rust vindt bij U, o God’, zei Augustinus.

Maar hoe kun je eerst rust vinden en dan pas aan God toekomen?

Dat kon wel eens het probleem van onze tijd zijn als het gaat om geloof en kerk.

Een ander punt is dit: een grote rol speelt de arbeid en hoe die in onze maatschappij gezien wordt. Werk wordt steeds meer bepalend voor onze identiteit. Ons leven is pas geslaagd als we zinvol werk doen.

Het productief zijn zit in onze genen, lijkt het wel. Ook in de privésfeer willen we steeds vaker productief zijn. Waarvoor we ons engageren is ons visitekaartje.

En dan de sociale media: op LinkedIn, Facebook en een eigen website – en dan vooral ook door jezelf te promoten en je altijd op te stellen als een gemotiveerde werker met kennis, vaardigheden en handige contacten.

Die technologie maakt het moeilijk om ook ’s even tot rust te komen.

Want je bent altijd en overal permanent bereikbaar!

Onze laptops en mobieltjes doorbreken grenzen tussen locaties: thuis, werk en vrienden.

Als je op de fiets zit, app je nog even met vrienden, denk je al aan de opdracht die je binnen te korte tijd moet inleveren en zie je dat er een groepsapp voor vanavond binnenkomt. En je let natuurlijk ook nog op het verkeer … Dit is allemaal heerlijk flexibel, maar er zit geen stopknop meer op.

En hoe is het dan nog mogelijk om niet geleefd te worden?

In onze onrustige tijd is het goed om rust te vinden.

Daarvoor is in de Bijbel een speciale rustdag aangegeven.

Zo komen actualiteit en traditie heel dicht bij elkaar.

En de rustdag is ook een oplaadmoment.

Daar heeft de kerk heel wat ervaring mee.

Dat kun je wellicht ook benutten.

De kerk als oplaadplek – het kan!

Speciale plek om op te laden

Komende zondag, 12 februari, is in Lunteren een avondmaalszondag.

Er is over het avondmaal (en de doop) wel gesproken als over: “versterkende middelen” of als “tastbaar evangelie”.

Zo wordt gezocht naar een omschrijving van de betekenis van moeilijk zegbare dingen.

Daar is de kerk vertrouwd mee, al vele eeuwen.

Daar kun je soms ook je hart aan ophalen.

Ds. Wim Scheltens