Terugblik op 2016

Hoe vaak er gepreekt is, hoeveel liederen er gezongen zijn en gebeden gezegd?

Sorry, ik houd geen statistieken bij. Belangrijker is, dat er in de Schriften is gelezen, dat de sacramenten zijn bediend en de lofzang gaande is gehouden en de gebeden opgezonden naar de Heer. Met jong en oud is dat gebeurd – grootschalig en kleinschalig. En dat er bezoeken zijn gebracht in het ziekenhuis, verzorgingshuis, verpleeghuis en bij mensen thuis. Dat is allemaal kerk, ook in 2016, om dankbaar voor te zijn.

Deze dankbaarheid haalt de oudejaarsoverzichten niet. Daar gaat het om Trump en IS, de aanslagen en de politieke problemen. Ook muziek en sport en cultuur komen aan bod. En wie zijn overleden worden met respect genoemd.

Dit jaar hebben wij in onze kerkdiensten ook asielzoekers ontvangen. Twee van hen zijn gedoopt hier in de kerk. Dat kleurt mijn terugblik op 2016.

Bediening van de heilige doop aan Omid op 14 augustus 2016

Uit een wereld waarin de Islam sfeerbepalend is, ontdekten ze dat geloof en samenzang, persoonlijk gebed en Bijbellezen een heel andere stemming bij je losmaken. Dat je opeens vertrouwen voelt groeien, wat er ook zal gebeuren.

Komend jaar is voor de vrienden, die uit Iran gekomen zijn, een beslissend jaar.

Het zal veel verandering betekenen, hoe de beslissing ook uitvalt.

Ze hebben in dit jaar een indruk gekregen wat ze in Nederland hebben leren kennen.

Dat heeft te maken met zorgzaamheid, geloof, hulpvaardigheid en Godsvertrouwen. Dat zal ze nooit meer loslaten.

Daarbij is in mijn herinnering boven komen drijven een pleidooi van prof. Jo Verkuyl (de zendingsman). In de tijd van de eerste gastarbeiders, jaren 60 en 70, vroeg Verkuyl er aandacht voor, dat de kerken en het christelijk onderwijs zouden kunnen laten merken aan de gastarbeiders en hun gezinnen, hoe het leven is met geloof in Christus.

Omdat veel gastarbeiders komen uit landen, waar geen kerk is, of haast geen kerk is, kunnen ze in ons land kennis maken met iets nieuws. Hoe zou die kennismaking gaan? Voor zo’n vraag had Verkuyl oog. Dat vond ik opmerkelijk. Dat je een maatschappelijk verschijnsel zo vanuit het geloof en het Evangelie probeert te beschouwen. Dat sprak me behoorlijk aan ook!

Bij de vragen van onze tijd in ons land gaat het om een houding tegenover actuele vraagstukken. Ik noem als probleem: goedkope huurwoningen voor starters en mensen die het arbeidsproces verlaten. Juist omdat gezinnen merken hoe er schaarste is op dit terrein met lange wachtlijsten. Daarbij wordt huisvesting van asielzoekers op korte termijn een pijnpunt voor de wachtende mensen op de wachtlijsten.

Deze semipermanente bouw is als belegging ook interessant

Ik noem als volgende  probleem: de loskoppeling van care en cure in de gezondheidszorg. Zodat medische en verpleegkundige verzorging wel doorgaat, maar huishoudelijke verzorging je eigen verantwoordelijkheid wordt. Met als gevolg een verzorgingshuis voor ouderen wordt beperkt tot een verpleeghuis voor patiënten met ernstige ouderdomsziekten. De gezelligheid als medicijn tegen eenzaamheid, zoals die aanwezig is (geweest) in de verzorgingshuizen, ebt weg.

Als derde probleem zie ik, dat banen beperkt worden tot kortdurende contracten.

Zo groeit er geen band en dat gaat ten koste van het verantwoordelijkheidsbesef voor het bedrijf.

Hoe kun je zulke maatschappelijke verschijnselen nu beschouwen vanuit het geloof en het Evangelie? Dat lijkt me een goede vraag.

Als oudere mensen zich overbodig en lastig voor de samenleving gaan voelen, is de waardigheid van de mensen in het geding. Die waardigheid van de mens staat in het Evangelie van Gods liefde voor de wereld hoog in aanzien.

En indien mensen niet meer als waardevolle werknemers gezien worden, gaat dat ook ten koste van de waardigheid van de mens.

En goedkopere woningbouw is een keuze van beleidsmakers op politiek en bedrijfsmatig niveau. Daar kun je binnen de kortste keren werk van maken. Ik heb semipermanente bouw gezien in Lent, waar eerst studenten uit Nijmegen in zaten en nu asielzoekers in zitten. Dat is prima als eerste start voor starters te bewonen.

Waar een wil is, is een weg.

Dat is ook Bijbels denken.

Want God wil rechtvaardigheid en vrede. Daarom baant Hij daarvoor een weg via allerlei profeten. En tenslotte zendt Hij zijn Zoon, onze Redder. Daar vieren we Kerstfeest door. En dan zingen we er over ook. “Our Saviour” zing je in het Engels en daar beleven onze gasten die asielzoeker zijn veel aan. In Hem hebben ze vertrouwen. Soms zoveel, dat je er van staat te kijken…

Veilig oudejaar gewenst en een gezegend 2017 voor u en de uwen.

Ds. Wim Scheltens