Theoloog van het jaar

 

Vrijdagmorgen zit ik rustig in het dagblad Trouw te lezen. En wat kom ik daar tegen: van zaterdagavond tot in de zondag is er dit weekend de Nacht van de Theologie.

Het thema van 2016 is ‘God zei: denk!’.

De organisatoren, een heleboel, zie onder, noemen het een groot misverstand in de samenleving, dat religie ons eigen denkvermogen uitschakelt.

column 20160625.2

De organisatoren van de Nacht van de Theologie

De gedachte in de Nacht van de Theologie is: God geeft niet de opdracht om Hem klakkeloos en zonder vragen te gehoorzamen. Hij maakte de mens met een eigen wil en denkvermogen – de mens kán domweg niet anders. En een resultaat van dat denken over God is de wetenschap theologie.

Dit jaar is de Nacht van de Theologie voor het eerst ook een live-radiouitzending op NPO Radio 5. De ‘Nacht’ duurt van 21.00 tot 00.00 uur en wordt gepresenteerd door Andries Knevel en Annemiek Schrijver.

Maar wat mij het meeste treft is de presentatie van drie kandidaten voor de titel “Theoloog van het jaar”. En vooral wat ds. Pim Brouwer naar voren brengt.

Van hem is de uitspraak: ‘Alles van beneden moet wel van boven komen’.

Daarmee maakt hij een variatie op de bekende stelling van prof. Kuitert: ‘Alle spreken over boven komt van beneden ook dit spreken’.

Column 2016.6.25.1

Ds. Pim Brouwer

Pim Brouwer (30) is predikant in Utrecht. Hij studeerde theologie aan de Evangelische Theologische Faculteit in Leuven en aan de PthU in Utrecht. Daarnaast is hij betrokken bij de voedselbank in Utrecht en zet hij zich in voor vluchtelingen. Hij zal ook wel geschrokken zijn van één van de beweegredenen van veel Britten om voor de Brexit te zijn: de stroom vluchtelingen in Europa. (Ik had het niet verwacht, maar dat dit een hoofdargument is, vast niet alleen in Groot-Brittannië, stemt me niet gerust.)

Zo stond hij, toen hij net begon als predikant, op een open buurtpodium in Utrecht om zijn kerkelijke gemeente voor te stellen. “Wij zijn gespecialiseerd in levensvragen. We bestaan al tweeduizend jaar, zei ik.” Brouwer, enthousiast: “Ik ben niet zo voorzichtig met wat ik zeg. Ik heb geen schroom voor de kerk of mijn geloof.”

Dat spreekt mij aan. Wikken en wegen is een andere tak van sport. Uit het hart spreken en echt zeggen wat je meent is, als het opbouwend is en niet kwetsend of veroordelend, altijd goed!
Pim Brouwer is nu twee jaar predikant in Utrecht. Hij begon aan een opleiding theaterdocent. Dat lag hem toch niet. En toen hij tijdens een kerkdienst de voorganger hoorde spreken over ‘werken in Gods koninkrijk’ raakte dat iets bij hem. Hij dacht: dat is wel iets voor mij. Hij heeft ook gebeden, zegt hij: ‘Heer, ik ga theologie doen en als u andere plannen hebt, dan graag voor augustus’.

Ha, denk ik dan: in een kerkdienst.

Je kunt soms wel wat mis lopen, als je geen kerkdienst bezoekt!

Dat vind ik wel typerend. Recht uit het hart en bepaald niet onnadenkend: hij legt God iets concreets voor. Dat is bidden: God iets concreets voorleggen en dan ervaren, hoe het verder gaat. En open staan voor wat komt, ook als het anders wordt. God gaat met ons om, niet altijd zoals wij denken dat het moet, maar Hij gaat wel met ons om, is om ons bewogen, is reddend betrokken bij ons leven. Dat is geloven.

Tijdens de studie sloeg de twijfel bij hem wel eens toe. Is het allemaal wel waar? Hij kwam op een tweesprong. “Is het onzin en gooi ik alles weg, of zeg ik: het past niet binnen menselijke kaders, dus moet het wel iets hogers zijn?” En zo begon hij zijn eigen vermogens betrekkelijk te vinden.  “Als God binnen de kaders zou vallen van wat ik kan beredeneren, dan zou het een eigen bedenksel zijn”, zegt hij.

(Hier proef ik iets van wat ‘de Utrechtse School’ noemen!)

Wat ik ook aardig vind, is de combinatie van predikant zijn en liefde voor het theater.

In een dienst kun je met woorden en gebaren iets overdragen. Je kunt een sfeer beleven. Je kunt aandacht trekken. Niet voor een spel, maar voor het leven met God, die ons de mogelijkheid van leven en ervaren heeft gegeven.

Ook treffend vind ik van ds. Pim Brouwer: “Je moet er niet vanuit gaan dat het christelijke verhaal vanzelf spreekt. Het is natuurlijk ook een raar verhaal. Dat een timmerman van tweeduizend jaar geleden van belang is voor ons leven? Leg dat maar eens uit! Ik weet wel dat het mij kracht geeft en perspectief op een beter leven.”

Het christelijk geloof is niet iets buitenissigs, denk ik dan. In de Bijbel gaat het over het gewone leven met ups en donws, met eten en drinken, slapen en slapeloosheid, angst en vertrouwen – kortom: het hele volle leven!  Daar hoef je niet moeilijk over te doen. En dan het bijzondere van die ene man van Nazareth. Ja, dat is wel bijzonder, dat het om Hem draait als het om mij gaat. Want Jezus is nooit op Zich, Hij is altijd met ‘mij’, altijd Goede Herder van het ene schaap, dat zoek dreigt te raken.

Tenslotte boeit het mij, dat ds. Brouwer zegt: “In de Bijbel word ik geconfronteerd met zaken die groter zijn dan ik. Harry Kuitert zei ooit dat alles van boven van beneden komt. Ik draai het om. Alles van beneden, moet wel van boven komen.”

Stel je voor, dat Pim Brouwer theoloog van het jaar wordt…

Ds. Wim Scheltens