Vrede

Het is de slotdag van de vredesweek. Terwijl er Franse, Engelse, Amerikaanse, Italiaanse mensen gegijzeld worden door mensen, die Westerse medeburgers minachten. De oorlog in Irak is over, zegt men, terwijl Bagdad en andere plaatsen slagvelden zijn bij tijd en wijle. Er komen verkiezingen, maar er zijn hele gebieden ontoegankelijk, afgesloten, te gevaarlijk. De grote politiek is soms kleintjes.

Dichterbij is vrede ook niet ruim voorradig. Onvrede met de situatie in ons land, met de kerk, met het werk, met de buren, met zichzelf – dat ligt voor het opscheppen. Wat is er veel onvrede. Je wordt er soms triest van. Terwijl er leuke mensen, aardige ontmoetingen en zulke mooie dingen zijn. Er zijn ook meevallers naast tegenvallers. We raken gauw uit ons evenwicht.

Waarom zou het messiaanse verlangen gevoed worden in de Bijbel met de verwachting van de Vredevorst? Waarom zou in de Kerstnacht gezongen worden over ‘vrede op aarde’? Waarom zou na Pasen Jezus groeten met ‘vrede zij u’?

Omdat vrede een waardevol en geliefd artikel is, wat je in geen winkel kopen kunt. Als jij en de ander geen vrede eerbiedigen is er geen vrede. Vrede heeft te maken met welzijn. Maar nog belangrijker is: vrede maak je niet, maar krijg je. En van wie? Van God, daarom bidt Psalm 122 om vrede voor Jeruzalem.

In Bethlehem zijn er veertig dagen van gebed om vrede: van 1 september tot 10 oktober. Gebed voor ouders, voor kinderen, voor militairen, voor mensen die vergiftigd zijn door haatgevoelens. Dat krijg ik te horen via de e-mail. Dat komt zo, als je samen behoort tot de kring van de kerk die het verwacht van de vrede van de Heer en je daartoe aangetrokken voelt.

Vrede in en om Jeruzalem, Bagdad, Kongo, Soedan… Daarvoor mag gebeden worden. Want uiterlijke vrede versterkt innerlijke vrede. Vrede komt naar je toe vanuit den hoge, dankzij de Vredevorst. Vrede werkt door in verhoudingen onderling. Daarom is het gebed zo belangrijk: Geef vrede, Heer, geef vrede!

Ds. Scheltens