Zondag voor kerk en Israël

“Jullie zijn vriend van Israël, houdt dat zo, maar wordt ook vriend van ons, Palestijnse christenen.” Ik hoor het steeds weer in mijn geheugen klinken, de woorden van ds. Jonathan Esawi, die hij hier vorig jaar september in Lunteren tot ons sprak. Ik heb er ook wel hier en daar over verteld en geschreven. En ik merk, dat de woorden van verzoening, gebed en hulpverlening steeds weer indruk maken. Ik hoop vurig, dat we meer vrede en gerechtigheid zullen mogen zien het komende jaar. Ik zie het nog niet zo scherp, maar voel wel dat het daar heen moet.

De kerk is onopgeefbaar verbonden met Israël, omdat de kerk van Jezus Christus gelooft in de God van Abraham, Isaak en Jakob. Ergens betekent dat; de kerk kan niet alleen maar op eigen benen staan. De kerk wil het geheimenis van God niet buiten Israël om beleven. Hoe dat uitwerkt, is nog niet helemaal duidelijk, maar de kerk draagt een bijzondere band met plaatsen als Jericho, Sinaï, Bethlehem en Jeruzalem, Meer van Galilea, niet om de plaats, maar om wat er daar op die plaats gebeurd is: het heil is geen bedenksel maar geschenk, daar en daar, toen en toen, dan en dan…

Israëlzondag houdt de kerk op de vaste grond van Gods beloften en verbond.

Ds. Scheltens