“Hoe is het leven?”

Deze week hebben velen meegeleefd met Sjon en Gerrie van Renselaar en met Iris. Kaartjes, bezoekjes, gebed in jezelf ‘Heer, wees met hen’.
Wat doe je, als je zoiets overkomt.
Je bent stil en mee-verbijsterd.
En dan groeien gedachten, flarden van woorden. Dit wel, dat niet.

Er zijn mensen die zeggen: zo is het leven.
Goede tijden, slechte tijden.
Dieper gaat de vraag: hoe is het leven? In zonnige tijden en in de storm, hoe is het leven? Ben je met jezelf, krop je alles in jezelf op?
Kun je open staan voor de bemoediging van het met elkaar delen, niet alleen van verdriet, maar ook van hoop en verwachting.

Ja, zo is het leven, is algemeen, weinig bezielend, eerder berustend.
Hoe is het leven, dat vraagt naar het niet platte bekende, staat open voor verwondering.

We hebben deze week nagedacht over de levensgeest.
Hoe kom je daaraan? En als die wijkt, waar is die dan?
In de Bijbel ontdekken we, dat Gods adem de levensgeest overdraagt.
Zo ging dat in den beginne met Adam en dat gaat nog steeds zo voort.
En als de levensgeest moet wijken, dan keert die weer tot God.
Wij zijn maar mensen, met mogelijkheden en beperktheden.
Dat we bestaan dankzij Gods scheppende kracht, kun je ontdekken, gaandeweg.
Dat je daar in ontwikkeld kunt worden, dat blijkt. Dat je beter beseft wat het is, dat God met ons is en niet los laat wat een begin vindt in zijn hand.

Gerrie en Sjon moesten na het sterven van Ruben zeggen: ons jongetje is er niet meer. En bij de begrafenis van Ruben lieten ze weten: ons jongetje is bij de Heer. In die paar dagen, met de neus op de feiten gedrukt van ‘zo is het leven’, toch samen ontdekken ‘hoe het leven is’: door God omgeven.
Worden we daar niet stil van. Dat de Geest van God zo werkt?

Ds. Scheltens