Aan de weg timmeren

Hij heeft de commotie onderschat.

En dan gaat het over de buitensporige loonsverhoging van de baas van de ING-bank.

Of om de baas van de commissarissen zelf aan het woord te laten: ”Wij realiseren ons dat we de publieke reactie in Nederland op deze duidelijk gevoelige kwestie hebben onderschat”.  Aldus de president-commissaris Jeroen van der Veer, afgelopen dinsdag.

Ik denk: waar heb ik die naam meer gehoord.

Ja, bij de kwestie rond Halbe Zijlstra, die immers had gefantaseerd over een plekje achter af in het buitenhuis van de Russische president Poetin.

Zou Jeroen van der Veer als voormalig Shell-topman zich toen wel gerealiseerd hebben welke publieke reactie zou volgen op de bekendmaking, dat Halbe helemaal niet bij Poetin was geweest en Jeroen wel?

Halbe zat fout, jammer genoeg. En als minister van Buitenlandse Zaken kun je geen nepnieuws over Poetin rondstrooien. Dat denkt Trump zich te kunnen veroorloven, maar een Nederlandse minister kan dat niet.

Wacht even, denk ik: wat is Jeroen de laatste weken toch aan het doen? Hij timmert wel aan de weg. Maar de publieke reactie is een punt apart. Je zit in Nederland. En dat is een land van polders, duinen, klei – en zandgronden. De glooiingen zijn hooguit een paar meter. De hoogste plek van Nederland is zo’n 300 meter boven NAP. Daar past toch geen 50% loonsverhoging bij?

Al met al een salaris van een paar miljoen – dat is hier toch niet te doen?

 

En dan de commotie onderschatten?

Hoe sta je dan in het leven?

In een land waar sommigen nivelleren een feest vinden?

In een land waar de politieke partij met de meeste werkgevers de wenkbrauwen fronst over dit soort verhogingen van salaris?

In een land waar we zoveel zzp-ers en werknemers met korte contracten hebben? En jonge mensen met wensen over een hypotheek – de bank moet op de kleintjes letten, horen ze dan.

Ik vind Jeroen eigenlijk wel sterk, dat hij het salarisvoorstel intrekt en de hele zaak opnieuw wil bekijken.

Maar ik vraag toch aandacht voor die wonderlijke combinatie van commotie en verrastheid. Het geheel onderschatten. Terwijl bij ABN-AMRO hetzelfde is gebeurd en beide banken aan het infuus van de overheid en belastingbetalers hebben moeten liggen.

 

We hebben politieke verhoudingen in Nederland, die zulke grote verschillen niet rechtvaardigen. Daarvoor hoef je alleen maar je oor te luister te leggen bij de campagnes voor verkiezingen.

Nu vind ik het klaaggehalte in Nederland wel te hoog.

Maar als je de idealen op je in laat werken en de verhoudingen in aandacht voor zorg, eenzaamheid , kansarme mensen, kinderen en kwetsbare groepen – dat voel je dat je moet investeren in aandacht en toewijding, zorg en opleidingen. Het privé-inkomen kan daarbij niet buiten beeld blijven. Dat heeft met geloofwaardigheid te maken, ook als je in het bankgebouw aan de consument duidelijk moet maken, dat je op de kleintjes moet letten.

Dat leert een mens op straat bij het campagne voeren, als je aan de weg timmert. In Nederland leeft een sterk ontwikkeld gevoel voor geloofwaardigheid.

Daar is inmiddels Jeroen van der Veer ook achter gekomen.

Of hij er aardigheid aan beleeft?

Ik weet het niet.

 

Jezus leert ons: aan de vruchten kent men de boom.

En ergens zit die uitspraak diep in het DNA van de Nederlander.

Ds. Wim Scheltens