Alles weten zonder dat het werkt…

We leven in de weken van advent, verwachting van wat komen gaat en voorbereiden van het Kerstfeest.

Het is natuurlijk geen geheim wie we verwachten.

Waarom dan nog verwachten?

Tja, daar wilde het eens met u over hebben.

Afgelopen donderdag hebben we de bespreking van het Bijbelboek de Brief van Jacobus afgesloten. 

Bij de voorbereiding van zo’n avond lees ik graag er wat om heen.

En zo kom ik op het slot van een begeleidend boek, een praktische Bijbelverklaring van dr. Egbert de Vries, van wie ik nog les heb gehad op de universiteit in Kampen.

In het slot van zijn boek schrijft hij dat Jacobus niet spreekt over de christelijke leer, want die onderstelt dit allemaal. Het punt van Jacobus is: je kunt alles weten van het geloof in Jezus, maar dat betekent nog niet dat het werkt. Omdat het alleen maar iets geestelijks blijft. Omdat het niet doorwerkt om het leven te leven in liefde.

Daar stond ik even van te kijken.

Dat je Kerst en Pasen viert en Hemelvaart en Pinksteren en dat het niets betekent in het dagelijks leven voor je. Dat je weet van Golgotha, het kruishout en de verzoening, en dat je niet in je eigen leven iets aantreft van overgave, toewijding en verzoeningsgezindheid.

In de kring op die donderdagavond kijkt iemand me verbaasd aan en zegt: maar dat weet je toch wel, dat is toch niet nieuw voor jou.

Ja, dat is ook zo. Ik heb in de loop der jaren veel dingen gezien ook in de kerk, die ik niet voor mogelijk heb gehouden. 

Toch heb ik daar wat op zitten doordenken. Jacobus raakt een gevoelig punt, als hij zoveel nadruk legt op het werk van dat betrekkelijke kleine lichaamsdeeltje, de tong. Je kunt vervloeken en zegenen met dezelfde tong. Heel hoofdstuk 3 van Jacobus is gewijd aan de tong en wat die zeggen kan, uitkramen kan.

Donderdagavond zegt er nog iemand iets dat me opvalt. Zegt Paulus niet hetzelfde, als hij in 1 Korintiërs 13 begint te schrijven: “Al ware het, dat ik met de tongen der mensen en der engelen sprak, maar had de liefde niet, ik ware schallend koper of een rinkelende cimbaal.” Dan wordt alle praten een hoop lawaai. En in de kerk wordt er wat afgepraat! Hoe kun je voorkomen dat het alleen maar lawaai is? Hoe kun je voorkomen dat het alleen maar verplaatsen van lucht is? Door de liefde te laten doorwerken in de richting tot hulpvaardigheid en vriendelijkheid en geduld.

Die tekst uit 1 Korintiërs 13 behoort tot de meest bekende Bijbelpassages. En toch raakt het me. Je kunt dus met je eigen hart en ziel en verstand geloven en weten van God en Jezus en verzoening en verlossing en opstanding uit de dood. En dan toch, dat dit alles niet doorwerkt in je levenshouding. En dan vooral die liefdevolle doorwerking. Dat er een kanaal zit tussen geloven en handelen, dat verstopt kan raken.

Dan moet je de prut eruit trekken. pastedGraphic_2.png

Dan moet je dat kanaal weer even doorspoelen.

Zou het daar ook Adventstijd voor zijn? Dat je je bewust wordt, waar bij jou misschien een verstopping zit. Of heb je daar geen last van en denk je dat Jacobus het over een ander heeft? Dat kan natuurlijk. 

Maar ik sluit niet uit, dat je soms ook bij jezelf  – misschien tot je eigen verbijstering –  ontdekt, dat er soms iets hapert in de doorwerking van geloofskennis naar geloofsvertrouwen. En dat er soms iets dwars zit, zodat jouw geloof niet ongedwongen kan doorwerken naar je levenshouding.

Stel je voor dat je alles wel weet, zonder dat het werkt!
Dat zou ook wat zijn….

Dan moet je die prut toch kwijt zien te raken.

Ds. Wim Scheltens