De stand van het land

 

Nederlanders zijn erg tevreden over hun leven, mede dankzij de economische groei van de laatste jaren. Bijna negen op de tien Nederlanders geven hun leven een zeven of hoger. Daarmee scoort Nederland het hoogst in Europa. 

Hoe ik dat allemaal weet?

Afgelopen woensdag heeft het Centraal Bureau voor de Statistiek (CBS) zijn “Monitor Brede Welvaart” gepresenteerd.  

 

Tevredenheidsmeter

Daarin staat ook nog te lezen: de inkomens nemen toe, Nederlanders zijn steeds vaker goed opgeleid en zijn minder vaak slachtoffer van misdaden. En: ze zien het aantal natuurgebieden in hun land toenemen.

Dat is een heel ander verhaal dan het geluid van de gele hesjes. Die hebben zich natuurlijk ook onmogelijk gemaakt door de gastvrijheid van de premier in zijn Torentje tegemoet te treden op onwellevende wijze en langs de uitgestoken hand van de premier te slalommen – althans door twee van de vijf. ‘Geef me de vijf’ was voor twee van de vijf mensen teveel gevraagd.

Als ik de gele hesjes in Nederland hoor, is het onvrede in het kwadraat van een kleine groep, die politiek bij uiterst links hoort. Ik moet denken aan Marcus Bakker van de CPN, ruim 25 jaar Kamerlid tot 1982. Alleen die was vele malen beleefder tegen ministers. Ook denk ik aan de PSP, die anarchistische trekken had en zomaar kon roepen: “Uw rechtsstaat is de mijne niet!” Toen ik dat voor het eerst hoorde, dacht ik: op die manier komt alles op drijfzand en gaat alles wankelen.

Negatief is, aldus het CBS, dat we te druk zijn, te weinig vrije tijd hebben en meer in de file staan! Daardoor krijg je meer uitstoot van fijnstof. En de hoge huizenprijzen maken  verhuizen lastiger.

Donderdag zijn er verkiezingen voor het Europese parlement. Vrijdag is honderd jaar kiesrecht gevierd. James Kennedy zegt in het dagblad Trouw, dat we stemrecht beter kunnen koesteren dan vieren. Ik zou zeggen: stemrecht laat zien, dat je meetelt en ook hoe je wilt meetellen. Zou komende donderdag de tevredenheid ook in de uitslag doorklinken. Of telt tevredenheid niet mee? Maar wat telt dan wel mee? En zou het grote perspectief nog meetellen: dat we in plaats van oorlog voeren om de tafel gaan zitten? En dat minderheden niet weggestemd worden door minderheden? Liever het gesprek dan de bajonet! 

Het CBS ontdekt, dat Nederland in Europa op de twee plaats staat, als het gaat om vertrouwen in instituties als het parlement en rechters. Ook het vertrouwen in anderen is groot. En hoewel het vrijwilligerswerk vorig jaar iets daalde, ligt dat nergens in Europa zo hoog als hier: 47,6 procent is actief als vrijwilliger. Verder hebben Nederlanders – vergeleken met burgers in andere Europese landen – veel contact met hun omgeving. Bijna driekwart had vorig jaar minstens één keer per week contact met familie, vrienden of buren. Het CBS ziet wel een dalende trend.

Van vrijwilligerswerk kan de kerk ook geen genoeg krijgen. Dat mensen hun schouders eronder zetten en meedoen op de manier die bij hen past. Een dalende trend, lees ik. Contact met familie, vrienden en buren: het is nog op pijl. Maar de dalende trend dreigt. Hoe gaan we daar mee om? Willen we die trend met rust laten?
Of willen we die trend een stok tussen de benen steken?

Oranjestraat 31, het adres van onze kerk

De kerk is een vrijwilligersorganisatie. Dat vraagt erom de schouders eronder te zetten. Het is ook: teleurstellingen en tegenslagen incasseren om die dan vervolgens te deponeren in de kliko. Want we mogen wel leven in het klimaat van vergeving en bemoediging, dat ons van boven wordt gegund. Ook dat is een kerkelijke kant van de stand van ons land.

Ik heb de laatste tijd nogal eens gedacht aan die woorden van Jezus aan het kruis: “Vader, vergeef het hun, want ze weten niet wat ze doen.”  Vooral dat ‘want’ – dat vind ik zo opmerkelijk. De draagwijdte van wat wij doen, roept soms om vergeving. De feiten zijn soms zo, dat er geen andere oplossing is dan vergeving. Ja, dat ‘want’ telt uiteindelijk ook mee, als je de stand opneemt van het land. 

Ds. Wim Scheltens