Een kras

Afgelopen maandag is besloten, dat de dividendbelasting blijft.

Ik weet niet of u er wat van vindt.

Het is vooral een belasting voor buitenlandse aandeelhouders.

En de journalisten in Den Haag en de Kamerleden hebben het er druk mee.

Ook om te proeven of premier Rutte nu ook beschadigd is.

Dat is een groot deel het eigen werk van journalisten, natuurlijk. En ook van Kamerleden. Die zullen het niet laten om, als het even kan, de ander naar beneden te halen. Beschadigen hoort bij het politieke spel.

Daarom houd ik er niet zo van.

Politiek is wel een belangrijke zaak, maar dat spel eromheen is soms min.

Toch gaat het in de politiek om veiligheid en bescherming, recht en billijkheid, eerlijkheid en rechtszekerheid.

Dat zijn warempel geen kleinigheden. En alles in ogenschouw nemend in het besef, dat volmaaktheid niet een menselijke kwaliteit is. Helaas zit er een worm in onze juttepeer, zegt Annie M.G. Schmidt (denkend aan gebrek en zonde).

We hoorden afgelopen zondag nog, hoe Jezus zei, dat wij niet moeten lijken op de heersers in de wereld, die alleen hun positie willen versterken ten koste van anderen.

Zo hoort het niet in het Koninkrijk van God. 

Daar behoort een andere stijl te zijn. 

‘t Is maar, dat u het weet.

Premier Rutte op maandag 15 oktober 2018

Nog even naar maandag j.l. in Den Haag.

Op een persconferentie werd premier Rutte ook gevraagd naar wat afzien van de afschaffing betekent voor hemzelf. De premier verdedigde immers de maatregel om de dividendbelasting af te schaffen het afgelopen jaar hartstochtelijk. Op de vraag of er sprake was van een kras, sprak hij: “Een kras? Mijn baan is een verzameling van krassen. Het draagvlak voor deze maatregel was beperkt en we menen nu een pakket te hebben dat qua draagvlak beter zal scoren.”

Het gaat me nu niet om die belasting, maar om die kras.

“Mijn baan is een verzameling van krassen.”

Dat is nogal een uitspraak.

Maar is dat eigenlijk niet kenmerkend voor heel het leven?

Bij het maken van keuzes maak je niet altijd de goede keuze.

En als je terugdenkt aan een gesprek, dan kan het zomaar zijn, dat je later – na het gesprek – soms beter weet, wat je eigenlijk had moeten zeggen, maar dat niet hebt gedaan. 

Of je gaat financieel het schip in.

Fouten maken kan een goede leerschool zijn.

En volmaakt zijn we niet leert ons de Bijbel.

Ook al is dat geen vrijbrief om maar wat aan te rommelen.

Ja, ons leven is een verzameling van krassen.

Als we maar geen krassen op onze ziel hoeven te dragen.

En als er per ongeluk toch een kras op je ziel komt, dan is dat nog niet onoverkomelijk. 

Ik denk aan het gedicht van Gerrit Achterberg:

Deïsme 

De mens is voor een tijd een plaats van God.

Houdt geen gelijkteken nog iets bijeen,

dan wordt hij afgeschreven op een steen.

De overeenkomst lijkt te lopen tot

deze voleinding, dit abrupte slot.

Want God gaat verder, zwenkend van hem heen

in zijn miljoenen. God is nooit alleen.

Voor gene kwam een ander weer aan bod.

We zijn voor hem een vol benzinevat,

dat hij leeg achterlaat. Hij moet het kwijt,

al de afval, met zijn wezen in strijd.

Sinds hij zich van de schepping onderscheidt,

gingen wij dood en liggen langs het pad,

wanneer niet Christus, koopman in oudroest,

ons juist in zo’n conditie vinden moest;

alsof hij met de Vader had gesmoesd.

 

 

 

 

 

 

 

Het is het geheim van zoeken en vinden om te redden.

Dat geheim is Jezus op het lijf geschreven

Ds. Wim Scheltens