Een veelzeggende terugblik en een goed gesprek

In het Reformatorisch Dagblad van 30 augustus 2018 stond een vraaggesprek met ds. Klaas van der Kamp (59) over zijn werk. Hij was tien jaar secretaris van de Nederlandse Raad van Kerken. Hij wordt classispredikant in Overijssel/Flevoland. 

.

In dit vraaggesprek zie vijf interessante punten, die ik wil noemen:

1. Samen optrekken is voor mij een basislijn die door de hele Bijbel heen loopt: het verlangen van God dat Zijn volk met elkaar de lofzang aanheft.

2. Het woord ”waarheid” in de Bijbel moet je verstaan als ”betrouwbaar”, dus niet als  wiskunde. Door naar menselijke en religieuze gevoelens te vragen, bleek het mogelijk om bijvoorbeeld bij het doordenken van het heilig avondmaal te ontdekken dat er vele noties zijn die we delen: het herkennen van het verzoenend lijden en sterven van Christus in brood en wijn, de verwijzing naar de onderlinge gemeenschap, de uitstorting van de Heilige Geest.

3. Er is meer waardering van de zogenoemde vierde levensfase. Met elkaar hebben we ingezet op meer respect voor deze mensen in de laatste fase van het leven.

4. De bereidheid om naar kerken te luisteren is er best, maar dan moeten kerken samen één gezicht laten zien. 

5. Je merkt dat een nieuwe generatie buitenkerkelijken nieuwe vragen stelt en dat ze best geïnteresseerd zijn in de basics van geloof.”

Ds. Klaas van de Kamp

Uit deze vijf punten haal ik wat stof voor verder doordenking.

1. Als wij kerk willen zijn van vier generaties is de lofzang een samenbindend middel. 

2. Als je met elkaar een goed gesprek kunt aangaan, worden andere gedachten en gevoelens een beetje meer eigen. Avondmaal vieren is best bijzonder. Wat ervaar je daarbij? Door te luisteren naar gevoelens kan de betekenis van het avondmaal zich ook bij jou verdiepen. 

3. Dat de vierde levensfase in waardering toeneemt is goed. De markt profiteert vooral van jonge mensen. Maar levenservaring of zelfs levenswijsheid zijn ook de moeite waard. Als mensen kunnen vertellen over wat ze hebben meegemaakt in tijden van schaarste en in tijden van onvrijheid, kan dat de dankbaarheid voor meer welvaart en meer vrijheid versterken. En dat geluk niet hetzelfde is als veel hebben.

4. Dat kerken proberen samen te werken, vergroot de mogelijkheid om niet in het eigen gelijk te stranden en blikvernauwing te ondergaan. En voor de overheid is een gezamenlijk optreden als het gaat om hulpverlening met een menselijke maat en een menselijk gezicht ook beter te hanteren.

 

5. Tenslotte: dat een nieuwe generatie buitenkerkelijken best geïnteresseerd is in de basics van geloof, dat vind ik een mooi slotakkoord in dit gesprek. Hoe zouden we in een goed gesprek zelf over de grondtrekken van het geloof kunnen spreken?
Daarover gaat het ook in en na de startdienst van zondag 16 september.

Ik zou heel voorzichtig willen beginnen bij het punt, dat God een vergevend God wil zijn en dat Hij van ons graag ziet dat vergeving doorwerkt in ons gedrag. Dat God rijk aan goedertierenheid is en dat dit bij ons door kan werken in onze mildheid en bereidheid om anderen serieus te nemen. Dat God trouw is aan Israël en aan de kerk. Dat God naam gemaakt heeft als God van Abraham, Isaak en Jacob door zijn volk te redden uit het diensthuis Egypte. En dat God naam gemaakt heeft als Vader van Jezus Christus door ons leven te beschermen – ook in het uur van onze dood. Als de liefde en de verbondenheid ontbreekt, zegt Paulus (1 Korintiërs 13), dan worden al deze woorden hol – als een klinkende cimbaal – een hoop lawaai, zo onsamenhangend, onbegrijpelijk en onbetekenend als wat. 

Ds. Wim Scheltens