Gebed over de droogte

De voorzitter van de synode van de Protestantse kerk in Nederland,  ds. Saskia van Meggelen, heeft een gebed geschreven over de droogte, die gedurende de warme zomer in ons land veel gewassen heeft belemmerd in de groei en bloei. 

En door te laag water in de beken op de Veluwe zouden vissoorten het mogelijk niet overleven. Het water staat te laag. De vissen zouden kunnen stikken. Het waterschap Vallei en Veluwe is daarom druk geweest bepaalde vissen over te zetten naar De Grift, een watergang waar nog wel voldoende water in staat. En van daaruit zouden de vissen bij betere omstandigheden zelf weer terug kunnen zwemmen naar hun vertrouwde beek.

Maïsvelden anno 2018

Op dat gebed over de droogte is ook commentaar gekomen. Sommige mensen vonden het een ouderwetse manier van bidden: ‘dit ken ik van vroeger, dit is niet van deze tijd…’ Zo werd aan de synodevoorzitter verteld.

Ik zou nu niet direct op het idee gekomen zijn voor een speciaal gebed over de droogte. Maar daarom hoef je er niet meteen kritiek op te hebben. De een voegt iets toe wat de ander misschien niet zou bedenken. Dat is ook kerk.

Ik herinner me een ouder gemeentelid die op het laatst van haar leven niet meer zo naar de kerk kon komen en via de computer de kerkdiensten beluisterde. En ze vertelde, dat zij in toenemende mate genoot van het gebed in de kerkdienst, vooral ook de voorbede. Want, zo zei ze, u bidt voor dingen waar ik niet aan zou denken en dan kan ik dat nu ook in mijn eigen gebed overnemen. Dat is kerk.

Waarom mag je niet voor iets concreets bidden? We bidden toch ook voor mensen in concrete omstandigheden. Bidden is ergens een spiegel voorhouden voor jezelf om te beseffen wat jou bezighoudt en tegelijk een mogelijkheid om dit voor Gods aangezicht te brengen. Dan hoef je niet te denken: hiermee kan ik God niet lastig vallen. Wat jou bezighoudt mag je voor God uitspreken. Zonder mitsen en maren. 

Hier volgt het bewuste Gebed bij droogte

‘Levenbrengende God,

Aan U behoren wij toe in alle omstandigheden van het leven.

Nu hitte en droogte ons land teisteren wenden we ons tot U

met onze zorg om de gewassen die staan te verpieteren op het land,

met onze angst dat wie oud en zwak zijn het niet gaan redden,

met onze bezorgdheid om een veranderend klimaat, om een kwetsbare Schepping.

Zie om naar ons land, o God,

wil voorzien in wat wij nodig hebben.

Laat uw zegen neerdalen en onze gronden vruchtbaar maken.

Laat ons niet blijvend dorsten.

Houd ons bijeen in onze zorg om elkaar, 

dat we oog houden voor wat een ieder nodig heeft

deze dag en de dagen die komen. 

Levenbrengende God, in deze moeitevolle omstandigheden vertrouwen we onszelf aan U toe. Amen.’

Ds. Van Meggelen voegt er nog aan toe, dat het haar vooral te doen was om een gebed om zegen en niet alleen om regen.

Ze voegt er nog een verwijzing naar Psalm 62: 5 aan toe

“Als gij voor Hem uw hart uitstort,

vertrouw dat Gij gezegend wordt,

God is een schuilplaats voor ons allen.” 

Ds. Wim Scheltens