Gezindheid

Op de website van de Protestantse Kerk in Nederland heb ik een stukje gelezen van Nynke Dijkstra, die betrokken is bij het missionaire werk van de kerk. Mij treft de verwijzing naar Paulus, die aan de Tessalonicenzen schrijft: ‘In die gezindheid, vol liefde voor u, waren we niet alleen bereid u te laten delen in Gods evangelie, maar ook in ons eigen leven. Zo dierbaar was u ons geworden.’ (1 Tessalonicenzen 2:8).

Paulus spreekt over een gezindheid. Dat is: sfeer, achtergrond, betrokkenheid enz.

Column 20160702.1
Boos of liefdevol?

Nynke Dijkstra vertelt over jeugdwerk en over jeugdleiders, die praten over hun werk in de kerk. En de conclusie van dat gesprek is: je hebt mensen nodig die geraakt zijn door het Evangelie, daar iets over kunnen en willen zeggen, en die tegelijk geïnteresseerd zijn in jongeren en van hen willen leren: wat houdt je bezig?

Dat is dus zo iets als: met elkaar optrekken en niet meteen teleurgesteld afhaken, als het je niet meteen zint. Dat zal vast niet alleen bij jeugdwerk nodig zijn, maar ook in het bredere kerkenwerk en ook in je familie, de buurt en op je werk.

Met elkaar optrekken als gezindheid. En bij Paulus is de gezindheid verbonden aan Jezus Christus. Laat die gezindheid bij u zijn, die ook bij Christus Jezus was, schrijft hij aan de Filippenzen (2:5). Dat kleurt dus de gezindheid.

In de pers is na de Brexit (Groot-Brittannië uit de Europese Unie) een hele reeks beschouwingen los gekomen over de oorzaak. De mensen zijn boos op de politieke elite en op de Europese Unie. ‘Ze’ doen maar en ‘ze’ luisteren niet naar ons.

Een referendum is eigenlijk een raar middel. Over ingewikkelde zaken, waar veel kanten aan zitten, wordt individueel gestemd. Wie kan alle ins en outs overzien?

In de democratische staatsvorm zijn we gewend aan partijen met vertegenwoordigers, die een fractie vormen: een club met overleg en discussie, met overwegingen en afwegingen. Zo’n fractie komt tot een standpunt, maar – zo wordt altijd gezegd – we bepalen ons stemgedrag na de beantwoording van onze vragen.

Dat is dus andere koffie dan individueel.

Hoe kun je de effecten van voor of tegen helemaal goed in je eentje inschatten?

Een referendum is een symptoom van een individualistische samenleving. Maar ook van een samenleving zonder nuance, alleen voor of tegen.

In Groot-Brittannië is de kater al meteen op vrijdagmorgen vorige week begonnen.

Mensen zijn boos. Maar boosheid is een slechte raadgever. Hoe ik dat weet?

Dat komt door de gezindheid, waarover Paulus het heeft: een gezindheid van liefde voor u. Dat spreekt me aan. Niet een gezindheid van boosheid, maar van liefde! Niet een gezindheid van het vlees, maar van de Geest – zo zegt Paulus dat (in Romeinen 8:6,7).

Ik denk ook aan de achtergrond van veel stemgedrag voor de Brexit. Angst voor vreemdelingen. En: terug naar vroeger.

Discriminatie en intolerantie zijn na het referendum in het Verenigd Koninkrijk massaal de kop opgestoken als een onverwachte ijswind. Onderbuikgevoel. Ze pikken onze banen, onze huizen en ons geld. Maar de minister van Financiën uit Londen waarschuwt nu al voor belastingverhoging. En steunprojecten voor achtergebleven gebieden vanuit Brussel stoppen binnen de kortste keren. De jongere Britse generatie is boos, omdat boze oude mensen de stemming hebben bepaald. Zo krijg je er een generatieconflict bij.

Terug naar het veilige vroeger? Kan dat? Lekker knus, ons kent ons in Groot-Brittannië? Schotland wil eruit en op zichzelf. Noord-Ierland wil eruit en naar Ierland.

Wat: terug naar het veilige vroeger!

Terug naar vroeger kan wel: maar dan met schuldbelijdenis van de jongste zoon van de gelijkenis van de wachtende Vader. ‘Vader, ik heb gezondigd tegen U’.

Maar dan kom je anders terug dan je wegging:  je komt van een koude kermis thuis!

Boosheid behoort bij de gezindheid van het vlees.

Boosheid gaat in tegen de gezindheid van de Geest, die God ons heeft geschonken om met elkaar liefdevol op te trekken, te geloven en te hopen en geduldig behulpzaam te zijn.

In die gezindheid krijgt boosheid geen been om op te staan.

Column 20160702.2

De flamingo heeft wel een been om op te staan

Ds. Wim Scheltens