Groningen is boos

Van de week is er weer een aardbeving geweest in Groningen.

Met het vriendelijke dorpje Zeerijp (gemeente Loppersum) als centrum.

 

Zeerijp op zijn mooist

Minister Wiebes is meteen gaan kijken.

En de Groningers zijn boos.

Ze worden van het kastje naar de muur gestuurd en van reparaties in getroffen woningen komt niets terecht.

Er zijn geen protocollen.

Wat ze voor Groningen wel hebben gedaan?

Ze hebben van alles geregeld om de bureaucratie op te tuigen. De oud-commissaris van de Koningin, Hans Alders, was de regelaar bij uitstek.

Maar hij kon niks.

Jaren geleden heb ik een begrafenis van een gemeentelid hier in Lunteren geleid in Uithuizen. De Hervormde Kerk moest dicht: instortingsgevaar.

Ik liep met de begrafenisondernemer van het kerkhof af. Ik zei: het is mij opgevallen, toen de eerste beving in de stad Groningen kwam, is de burgemeester van Groningen pas gaan roepen.

Dat heb je goed door, zei hij

Weet u, de meest indrukwekkende uitspraak , deze week, vond ik van een meneer, die zei: we willen zo graag bij Nederland horen.

Dat zouden Catalanen ook eens over Spanje moeten zeggen, dacht ik nog.

De minister, gesteund oor de minister-president zei van de week: binnen twee weken moeten die protocollen er liggen.

 

Na de beving in Zeerijp heeft het Centrum Veilig Wonen geconstateerd dat er bij vijf panden sprake is van een acuut onveilige situatie. Bepaalde onderdelen zin gestut om verdere schade te voorkomen.

De Groningers zijn boos.

Ze voelen zich in de steek gelaten en ze voelen zich onveilig.

Boze Groningers zijn niet makkelijk. Maar ik ken de Groningse mentaliteit ook: als ze boos zijn, gaat het ook ergens over. Ze willen gewoon volwaardig Nederlander zijn. En als je het vertrouwen wint, dan kun je bij de Groningers een potje breken. Minister Wiebes heeft een aanzet tot vertrouwen ontvangen!

Boosheid is een gevoel dat best wel eens lastig kan zijn.

Mag je boos zijn als Christen?

Hoe ga je ermee om?

En wat kunnen we als mensen onderling voor elkaar betekenen?

Boosheid… woede … het heeft niet z’n goede reputatie … maar is een hele reële menselijke eigenschap.

Daarom is het goed om eerst te concluderen, dat boosheid er is en ook legitiem kan zijn en serieus moet worden genomen.

Boosheid kan ook verblindend werken.

Verlammend zelfs, zodat je om je heen gaat slaan in plaats van kijken wat je eraan kunt doen.

Gelukkig gaan ze bij de NAM en in Den Haag aan de slag.

In het christelijk geloof kennen we de begrippen recht en vergeving en genade. Volgens mij begint het met recht: het verschil tussen goed en kwaad, zodat je kunt kiezen voor het goede en tegen het kwade, zodat je gehecht kunt raken aan het goede, dat het kwade kan overwinnen.

Maar het begint bij recht. En in de Bijbel heeft recht te maken met oprechtheid, eerlijkheid en verantwoordelijkheid. De mens wordt aan het werk gezet in de Bijbel, als op de eerste bladzijden.

Als taak zie je: de aarde bewaren en bewerken, de dieren een naam geven – en dat is een hele klus, want er zijn heel veel dieren.

 

Voor mij is in dit soort situaties van boosheid en het gevoel van onrecht aangedaan worden één zin uit de Bijbel altijd veelzeggend.

Dat is de uitspraak van Jezus: “Komt tot Mij, allen, die vermoeid en belast zijt, en Ik zal u rust geven; neemt mijn juk op u en leert van Mij, want Ik ben zachtmoedig en nederig van hart, en gij zult rust vinden voor uw zielen.” (Matteüs 11: 28,29).

 

Ds. Wim Scheltens