Grotere rol voor kerken in conflict Midden-Oosten

Deze week was er een ledenbespreking over de CDA-notitie “een rechtvaardige aanpak” over het Israëlisch-Palestijns conflict. Minister de Hoop Scheffer van Buitenlandse Zaken reageerde verheugd op mogelijke contacten vanuit Europese kerken om verzoening te stimuleren. In de politiek kan men via diplomatie en steun iets willen bereiken, maar de geestelijke gevoelens zijn ook belangrijk voor innerlijke instemming. De minister begreep dat heel goed!

Dat deed mij weer goed. Want met regelingen regel je niet alles. Dat vergeten ze wel eens in de politiek. En de politiek bepaalt wel het bestuurlijk klimaat.

In de kerk regel je ook niet alles met regels. Beleving doet ook mee. Gevoel ook. Kerkorderegels, belijdenisregels, je moet je er in thuis voelen, je moet je er wat bij kunnen voorstellen. En je moet het gevoel hebben, dat Gods werk, Gods Geest en Gods plan niet geblokkeerd worden.

Er zijn politieke leiders die willen inzetten op interreligieuze dialoog. Dat zou het ware zijn, namelijk relativeren van eigen en elkaars gelijk. Daarmee is niet de kracht aangevoeld van een doorleefde traditie die per definitie opbouwend wil werken in de samenleving. Het is mijn gevoel, dat juist gelijkgezinden in geestelijk opzicht die uit verschillende delen van de wereld komen iets bij kunnen dragen, juist vanuit de samenlevingsgerichte praktijk van christelijk geloof.

Daarbij valt mij op, hoe in Amerika, Canada, Indonesië en ook Midden-Oosten de ster van Abraham Kuyper weer gaat rijzen. Kuyper wilde niet een door de kerk geleide staat, wel een door burgers gekozen volksvertegenwoordiging op inzicht en geloof, zoals dat in de samenleving leeft.

Dus geloof en politiek bijten elkaar niet, als dat geloof zich maar houdt aan democratische spelregels.

Ds. Scheltens