Met Stephan Sanders naar het Kerstfeest 2017

“Voor veel mensen is Kerst het enige moment in hun leven dat ze een flits meemaken van het christelijk geloof.” Zo las ik van de week in de krant.

Mijn aandacht is getrokken! Stephan Sanders vertelt in het dagblad Trouw over zijn vorderingen om als gelovige door het leven te gaan. Woensdag 20 december 2017 schrijft hij: “Het sterkst ervaar ik het christendom, wanneer oeroude ideeën, die van lang voor Christus geboorte dateren, hernomen zijn in het geloof. De band tussen vader, moeder en kind. De onvoorstelbaarheid van nieuw leven. De duisternis die wijkt, omdat er licht doorbreekt. De Koning die geboren wordt in een voederbak. De nederigste mensen, Jozef en Maria, die door een raadselachtige speling van het lot – wij noemen het ook wel voorbeschikking – een hemelse taak te vervullen krijgen.”

Als hij deftig wil doen, noemt hij graag de Duitse neo-marxistische filosoof Ernst Bloch (1885-1977), die als een atheïstisch theoloog(!) zegt: “De mens heeft een bewustzijn van het zijn dat nog moet komen.”.

Hij gaat nog even verder: “Freuds onbewuste werd door Bloch vervangen door een ‘nog-niet’. Het onbewuste wortelt in het verleden, het ‘nog-niet’ verwijst vooruit.”

Tot zover een portie filosofie.

Maar alle gekheid op een stokje: wie even met Bloch meegaat, raakt nog meer onder de indruk van dat pure kerstverhaal: er wordt een kindeke geboren dat later alles nieuw zal maken.

Volgens het nuchtere principe: ‘iets groots begint altijd met iets kleins’.

Niet de minsten volgen de ster van Bethlehem

Een kind is geboren – daar gaat het om.

En iedereen weet, dat dit een hoogtepunt is in een gezin en in de hele familie is.

Dat is in alle tijden zo het zelfde gebleven. Veel is veranderd, maar dit niet.

 

Zo missen we niemand en niets: het Kind in het midden, 

recht onder de ster; 

Jozef en Maria er direct omheen;

 daarna  de herders en de koningen;

 en daarna de schapen en de kamelen

Het Kerstverhaal gaat over zo iets bevattelijks: een huiselijk tafereel, waarbij die voederbak of kribbe zo wat de enige vreemde ervaring is. Dat er een vader en moeder zijn en dat er bezoek komt en dat er cadeautjes komen en dat er bakerpraatjes zijn, dat is altijd en overal als het gewoon kan toegaan.

Dat God zo eenvoudig kan beginnen met vervulling van aloude beloften, daar mogen we oog voor krijgen. En dat dit kwetsbare kind de koning der koningen is de overste van de koningen der aarde genoemd mag worden – omdat Hij het is, die we mochten verwachten. Laten we het daar maar bij houden, dat God via eenvoud baanbrekend werkt aan heil en redding voor tijd en eeuwigheid. Ook voor jou. De engel Gabriël zegt in Efrata’s veld: de vreugde zal heel het volk ten deel vallen.

Als het aan God ligt, valt niemand buiten de boot.

Dat moet ons wel wat zeggen.

Wat eeuwenlang beloofd is en tot verwachting mag leiden, daar gaat het om. En dat die verwachting uitkomt. Dat heb je niet met alle verwachtingen.

Met Kerst wel, daarom is het Kerstfeest!

Ds. Wim Scheltens