Mijn Jezus…

Op Witte Donderdag, 18 april 2019, is er ‘s avonds The Passion in Dordrecht.

Edwin Jonker mag Jezus spelen in The Passion. Zo is deze week bekend gemaakt. Het is een nieuwsthema geworden, waar de media gretig op inhaken. Blijkbaar kan dat ook met religieuze happening. De vrijheid en de losheid van de liederen in die Passion is daarbij een niet weg te denken factor. Soms vind ik de verbinding van een bestaand lied met de Bijbelse figuren zoals Maria, Petrus en vooral Jezus wel frappant.

Hij zegt: “Mijn Jezus twijfelt”.Hij zegt ook: “Ik wil geen goddelijke Jezus neerzetten. Voor mijn rol zoek ik juist naar zijn menselijke kanten, naar zijn emoties.”

Het gaat volgens mij om de ruimte, die zich goed verdraagt met de kracht van het Bijbelverhaal over het lijden van Jezus. Volgens mij kan dit verhaal van Jezus en de hogepriester en de landvoogd heel goed ook buiten de kerk zich af spelen. De kerk hoeft het verhaal van Jezus niet te claimen. Laat de kerk er maar de volle aandacht op richten, dat het lijden van Jezus voor de hele wereld belangrijk is. Achterbaks gekonkel en machtspolitiek krijgen een weerklank in de serene houding van Jezus.

De hele ‘cast’ van The Passion is van de week bij Jinek te gast geweest. De Pilatus van het stel vond het mooiste: handen wassen in onschuld. 

Ik dacht: daar heb je het precies. En Jezus, hoe verhoudt die zich tot die onschuld?
Dat is altijd weer een goede vraag!

Pilatus wast zijn handen in onschuld, paneel (1624/25) van Jan Lievens (1607- 1674) in de Lakenhal te Leiden; Rechts achterin wordt Jezus weggevoerd.

Jonker noemt zich niet gelovig. Toch inspireert het lijdensverhaal hem wel. In het dagblad Trouw van vrijdag 22 februari 2019 staat een interview met hem.

Hij  wordt geraakt door het lijdensverhaal en de eenzaamheid die Jezus voor zijn dood moet hebben gevoeld. “Zelfs door zijn vader voelde hij zich verlaten, hij was bang en had twijfels. Toch kwam hij ertoe zichzelf op te offeren voor de mensheid. Dat vind ik mooi, en spannend om te spelen bovendien. Ik wil geen goddelijke Jezus neerzetten. Voor mijn rol zoek ik juist naar zijn menselijke kanten, naar zijn emoties.”

Edwin Jonker

Hij vindt het een prachtige rol. 

Hij heeft geschiedenis gestudeerd en historisch gezien vindt hij het een mooi stuk om te spelen. 

Hij zegt: “Nog steeds ben ik ongelovig. Ik ben tegen de kerk, het instituut, de doctrine. Maar naarmate ik ouder word – ik ben nu 42 – mis ik spiritualiteit wel. Ik zie mensen zoeken naar een bepaalde houvast en zie het nut van geloven in iets.

“Ik denk niet dat je hoeft te geloven om Jezus te spelen. Sterker nog: ik vermoed dat mijn ongelovigheid me juist kan helpen met mijn rol. Ik heb namelijk respect voor het verhaal, maar ben niet gebonden aan een kerk of iets dergelijks. Was ik dat wel, dan zou dat me kunnen afremmen.”

Een menselijke Jezus 

Ik moet eerlijk zeggen, dat ik benieuwd raak naar hoe Edwin Jonker het gaat doen op Witte Donderdag.

Een menselijke Jezus, die twijfelt.

Ja, het woord is vlees geworden, mens geworden in Jezus Christus.

Het Woord twijfelt niet, maar proclameert. 

Ja, juist het mens worden betekent wel, dat er menselijke emoties gaan meespelen zoals angst voor pijn en angst voor vernedering en angst voor de dood.

Mijn Jezus twijfelt, zegt Jonker.

En uw Jezus, wat doet die?

Of mag je dat niet zeggen: ‘mijn Jezus’

Of alleen zoals het opwekkingslied: ‘mijn Jezus, ik hou van U’.

De kerk kan Jezus niet kapen of claimen.

Jezus is er voor iedereen.

De kerk heeft wel de roeping om Jezus recht te doen.

Daar hebben we onze handen aan vol, zowel liturgisch als dogmatisch en ethisch en dienstvaardig.

In ieder geval kunnen wij onze handen niet wassen in onschuld. Want in naam  van geloof en kerk zijn rare dingen gebeurd in de geschiedenis van 2000 jaar christendom.

We kunnen het beste elkaars kijk op Jezus eerst serieus nemen en vervolgens zelf 

denken: ‘ hoe doe ik Jezus recht, zowel in mijn geloof als in mijn levenshouding?’.

En zo word ik nieuwsgierig in de gezonde zin van het woord naar de manier waarop Edwin Jonker naar voren treedt in The Passion. 

Ach wie weet: hoe dichter bij Dordt, hoe luisterrijker het wordt!

Ds. Wim Scheltens