‘Mijn tijden zijn in Uw hand’

Maandag vergadert de kerkenraad. Als het even kan, nemen dan ruim tijd voor een bezinningsonderwerp. Maandag gaat het over het thema “voltooid leven”

Ds. René de Reuver, scriba van de Protestantse Kerk in Nederland, geeft als uitgangspunt over het thema ‘voltooid leven (in Trouw, 5/2’18): ‘Mijn tijden zijn in Uw hand’. Dat komt uit Psalm 31:16.

In ons gesprek over voltooid leven kan dit uitgangspunt ook goed dienen. Het gaat niet om standpunten, maar om zinvol spreken in een ontmoeting.

Ook in de gemeente kan dit beter zo werken: geen standpunten maar ontmoeting en gesprek. Daarbij sluit de beroemde passage uit Jacobus 5: 13-16 ook goed aan. We lezen daar over ziekenzalving. Daarbij is het eerste, dat opvalt; de oproep: haal de oudsten van de gemeente erbij en de sfeer wordt bepaald door geloof in vergeving.

Dat betekent concreet: blijf nu niet in je eigen kringetje van zorgen over ziekte en dood ronddraaien. Voel je deel van een gemeente van Christus, waarover deze dingen o.a. ook gesproken en gebeden kan worden. 

 

Een definitie van “voltooid leven”  kan zijn: bij voltooid leven gaat het om mensen die veelal op leeftijd zijn en naar hun eigen oordeel geen levensperspectief meer hebben en daarom een volhardende en actieve doodswens ontwikkeld hebben.

De Reuver zegt ook: “Het leven is een geschenk, het is door God gegeven. Je kunt niet zomaar zelf bepalen dat je leven voltooid is, en dat je ermee stopt.” Dat is een standpunt. Beter is om de vraag te stellen: waarom denk jij, dat je leven voltooid is? 

We willen liever niet komen in de sfeer van mensen, die zeggen: ik ben 75, dus ben ik de samenleving tot last! Daarvoor is het leven een te kostbaar geschenk! Iemand zegt: “Mijn vader heeft de afgelopen jaren opgeschreven hoe hij aankijkt tegen zijn eigen levenseinde. Ieder jaar groeit dit document en verschuiven zijn inzichten.” 

Tja, als iemand denkt: voor het geval, dat ik te zwak ben om voor mezelf te zorgen en op te komen, dan wil ik dat niet meemaken? 

Dan kan het goed zijn om te bedenken, dat je gaandeweg in je leven meebeweegt met omstandigheden, dat de tijden en beleving van de tijden een soort golfslag kennen. Zodat je kunt komen tot de beleving: ‘wat ik eerst voor afschuwelijk hield, is toch meer de moeite waard dan ik aanvankelijk dacht’.

 

In een rolstoel – misschien anders dan je dacht.

Maar het kan ook zijn, dat een omstandigheid van verregaande onmacht zo erg blijkt te zijn, als je aanvankelijk vermoedde. Dan hoeft de beleving van de mogelijkheid van een meer actieve vorm van levensbeëindiging niet meteen ongelovig te zijn. Want je kunt je vertrouwen ook dan vestigen op de Heer onze God, die ons leven redt uit omstandigheden van onheil en ongeluk. 

Tegenover regie zetten wij: relatie. We moeten naast iemand gaan zitten, laat die zijn verhaal doen. En we laten geen mensen in de steek. En de gemeente mag weten, dat er een beroep kan worden gedaan op ontmoeting over deze vragen en moeiten.

Als het gaat over deze dingen, komen vaak twee woorden om de hoek kijken: eenzaamheid en zinloosheid. 

De kerk is actief op zondag en door de week met allerlei activiteiten. Door mee te doen en er open voor te staan verdwijnt vanzelf een deel van die eenzaamheidsgevoelens.

En de zin van het leven wordt met Pasen nog eens extra geaccentueerd omdat Jezus ons leven beschermwaardig vindt. En wat denkt u van het werk van de Heilige Geest met die negenvoudige vrucht over behulpzaamheid geloof, liefde vertrouwen, zachtmoedigheid en geduld.

Dat God zijn Heilige Geest ook investeert in jou, als je niet op je best bent, dat mag je gemoed opkrikken.

Ds. Wim Scheltens