Noord-Ierland

Jarenlang zijn we opgeschrikt door geweld van Rooms-Katholieken en Protestanten in Ulster, Noord-Ierland. Nu heeft premier Blair van Groot-Brittannië het genoegen om een eigen provinciebestuur te zien ontstaan. Hij voelde zich een gezegend mens bij zijn voornemen om eind juni afscheid te nemen als partijleider en premier. Weet u nog hoe premier Blair 1 Korintiërs 13 las bij de begrafenis van prinses Diana?

Gezegend, zei hij. Zeker ook door dit alles in Ulster. Immers, jarenlang heeft het conflict in Noord-Ierland als voorbeeld gediend, dat godsdienstige verschillen oorlog kunnen opleveren. Ulster werd een blamage voor de godsdienst.

Maar er waren meer politieke en godsdienstige verschillen die onder de vlag van de godsdienstige verschillen werden uitgevochten.

Jarenlang is vanuit de Nederlandse Raad van Kerken een ontmoetingsprogramma uitgevoerd met jongeren uit Noord-Ierland: er kwamen dan evenveel protestantse als katholieke jongeren naar Nederland. De Raad van Kerken wilde begrip laten ontstaan. Juist vanuit de kerken is het nodig om verzoeningsprojecten op te zetten.

Daarom is het zo belangrijk, dat ook Israëlische en Palestijnse jongeren elkaar leren kennen in een ongevaarlijke situatie. Het is me een raadsel, waarom de Raad van Kerken en de Protestantse Kerk in Nederland daar geen grotere nadruk op leggen.

Maar ere wie ere toekomst: Blair heeft de verzoening tot beleidspunt van eerste orde gemaakt. Hij mag de geschiedenis ingaan als de oplosser van dit hardnekkige en overbodige conflict.
We mogen hopen, dat op dit jonge akkoord Gods zegen mag rusten.

Ds. Scheltens