Onderzoek alles en behoudt het goede.

In het Nederlands Dagblad is een discussie gaande over kerkverlating. 

Twintigers en dertigers zijn op één hand te tellen in de kerkdienst, zegt een predikant. Een dominee zegt: als ik over het Evangelie van Jezus begin, haken ze af.

Daar hebben we het in Kerkvenster bij de Lokale Omroep Ede over gehad. U kunt het maandagavond 15 juni beluisteren van 19-19.30 uur of later terugluisteren.

Bij de EO hebben ze de serie “Holy Shit” en het “Platform Lazarus”. Daar is veel begrip voor mensen die hun geloof wat achter in de schuur hebben gezet. Er zijn zes filmpjes gemaakt over de zoektocht van Marjon Moed, christelijk opgevoed maar afgehaakt en het gaat over een groep kerkverlaters die een plek willen krijgen bij de bron die ze verlieten. Op deze zoektocht klinkt ook van alle kanten, dat zij ‘erbij hoort’ als zij dat zelf wil.

Dat roept reactie op.

Want gaat het nog ergens over?

Hoort er dan niet nog wat meer bij dan er alleen maar bij willen horen? 

En waarbij wil je dan eigenlijk horen?

Zo komt iemand in de krant met de opmerking: “De helderheid over het evangelie schiet er in de kerk bij in.” Dat lijkt mij eigenlijk wat te kort door de bocht.

Een oudere lezer heeft al veel preken gehoord en weet het niet meer zo, maar in zijn twijfelende aarzelingen voelt hij wel aan, dat de duivel de doorwerking van het “ijzersterke verhaal van de Bijbel” behoorlijk kan tegenhouden. Hij vraagt zich af, hoe jonge mensen het vinden, dat hij zomaar over de duivel begint.

Dat voel ik met de man mee.

Over de duivel beginnen, dat  werkt vaak niet zo.

En wat zeg je dan? 

Dat de eigen keuze en de eigen verantwoordelijkheid niet meer tellen?

Maar hoe zit het dan met diaken Kuipenga uit Ulrum? Die man heeft begin 19de eeuw de onvergetelijke opmerking gemaakt: “Als ik ook maar een zucht tot mijn zaligheid moest bijdragen, dan was het voor eeuwig verloren”.

Het mooie van die Kuipenga is, dat die man wijst naar Jezus Christus, die de enige is die je aan zaligheid kan helpen.

Maar zodra de dominee en de kerk over verzoening en opstanding beginnen, haken veel mensen af, want dat is te gek voor woorden.

Marjon van de televisie gaat met de zanger Stef Bos praten en zo concluderen ze: onderzoek alles, maar behoud het goede. Stef Bos zegt: ‘Maar dat is allemaal al gezegd in het Nieuwe Testament.’

Ja, dat is waar dat heeft Paulus ook al eens gezegd in 1Tessalonicenzen 5:21. Als je zo begint: in het Nieuwe Testament is al heel veel gezegd.

Zouden jonge mensen te veel zijn geprezen de laatste jaren, dat ze denken dat ze perfect zijn en geen vergeving nodig hebben? Dat vraag iemand zich af.

Een ander denkt eraan, dat jong volwassenen veeleisend zijn en dat veel jong volwassenen een burn-out krijgen. Naast hun werk en hun relatie staan de agenda’s in de weekenden overvol met wat ook nog moet en heel leuk is bovendien.

Maar je moet het allemaal wel verwerken.

Ik zeg wel eens: een kruiwagen kan veel versjouwen, maar niet alles tegelijk, want dan gaat-ie door zijn as.

Jezus zegt: “Kom tot Mij, als je vermoeid en belast bent en Ik zal je rust geven.”

Die rust in de onrust kan toch weldadig zijn.

Dat je er bent, niet als een toevalstreffer, maar gewild en geliefd, dat is wat de Bijbel allemaal aan iedere generatie weer te zeggen heeft.

Daarover moet de kerk maar geen water in de wijn doen.

Iemand heeft onderweg het geloof en de kerk achter zich gelaten, zo las ik, maar één ding heeft hij overgehouden: mensen helpen, waar je kunt.

Dat is misschien ook een resultaat van alles onderzoeken en het goede behouden.

Maar het wil er bij niet in, dat je bij een goed onderzoek niet meer overhouden kunt.

De dialogen in de Bijbel, zo gaf Jan Wolkers eens aan, die dialogen zijn zo sterk.

Dat gewone mensen net als u, jij en ik het raadsel van een God, die er ook nog is, proberen te ontsleutelen. Het verschijnsel lofpsalm en klaagpsalm, dat dit naast elkaar kan bestaan. Alleen dat al.

Als je de apostelen leest, dan beloven ze geen rozentuin, als je gaat geloven.

Het is wel zinvol om te ontdekken, dat de zin van het leven merkbaar wordt in ontmoeting met God en met elkaar. Dat is soms ook vermoeiend, omdat je verwachtingen hebt, die niet helemaal waargemaakt worden in die ontmoeting met God en met elkaar. Want waarom gebeuren er soms nare dingen, die je niet zou verwachten? En hoe ga je daarmee om?

Als die onrust over onverwachte, nare dingen op gaat spelen, denk ik aan de rust waarover Jezus het heeft, als tegenwicht. 

Die rust als tegenwicht, kan dat?

Het is wel mooi, dat de gedachte uit Psalm 139 veel jong volwassenen aanspreekt: “Heer, U doorgrondt mij en kent mij, dieper dan ik mezelf ken, kent U mij.”

En dat de Here God geen misbruik maakt van die kennis over jou, maar jou koppelt aan verzoening en vergeving, dat mag wonder heten. 

Ds. Wim Scheltens