Privacy

Van alle commerciële kanten krijg ik een mail of ik hun boodschappen wil blijven ontvangen. Dit in verband  met de privacywetgeving die ingegaan is op 25 mei 2018.

Het is wat.

In de meivakantie zag ik de baas van de privacy op televisie: de heer Aleid Wolfsen.

Of de kerk ook maatregelen moest nemen, was de vraag.

Ja, zei hij, maar ik begrijp dat dominees wel wat anders aan hun hoofd hebben – ze moeten een preek maken.

Mijn mond viel open.

Zou de oud-rechter en oud-burgemeester van Utrecht niet iets meer weten over het verschijnsel ‘kerk’? 

Dat er een batterij aan vrijwilligers en ambtsdragers bezig is met het reilen en zeilen van de kerk?

Dat een dominee ook wel meer doet dan preken maken.

In diezelfde televisie-uitzending was een dame van een adviesbureau inzake privacy. De kerk doet er het beste aan om met de kerkdiensten achter een inlogknop te gaan zitten, zei ze. 

Want als in de kerk verteld wordt dat Pietje en Marietje al 60 jaar getrouwd zijn, kan dat de privacy van Pietje en Marietje ernstig schaden.

En als verteld wordt dat Ernst-Jan en Johanna een baby hebben gekregen, loopt de baby kans op een levenslange privacybeschadiging.

De kerkdienst achter de inlogknop? Dat is zoiets als geloof achter de voordeur. Dat de kerk staat voor een dienstbaarheid en bezieling voor de samenleving komt in de privacydeskundigen niet meer op. De kerk zien als een gemeenschap van gelovigen, die bewust lid zijn van een kerkgemeenschap, omdat ze bij Christus en bij elkaar willen horen – kan dat nog?

Meeleven en solidair zijn is in een gemeente van Christus een grondhouding. Een geboorte noemen in dankbaarheid, bidden voor zieke mensen en memoreren, dat iemand opgenomen is in de heerlijkheid van God, past niet achter een inlogknop. Dat is een getuigenis over een geheimenis dat ook in deze wereld is en dat de ziel kan raken. 

Maar nu iets heel anders: over privacy gesproken.

Vorige week kwam breeduit in het nieuws, dat afgeplakte en onleesbare gemaakte bladzijden in het dagboek van Anne Frank

via een nieuwe lasertechniek ontcijferd zijn. En er werd meteen gewag gemaakt van de inhoud van de afgeplakte bladzijden.

Mijn mond viel open, maar veel pijnlijker dan van daarnet.

Een kwetsbaar meisje, dat haar privégevoelens deelt met Kitty – de fictieve gesprekspartner, niet te verwaren met Evi die u graag wil influisteren, hoe u uw beleggingen kan regelen – wordt hier te kijk gezet op een manier die alle respect mist.

Evi

Weerzinwekkend. En dat mag wel? Omdat Anne Frank niet meer onder ons is? Meeleven met elkaar en bidden of danken voor elkaar moet achter de knop? 

En privégevoelens openbaren van een in het concentratiekamp omgebracht Jodinnetje mag wel? Bizar!

We willen in ons land graag, dat we ons met elkaar aan de wet houden. Maar een interpretatie van die wet moet zich wel kunnen verhouden tot het eigene van kerk: we zijn niet van onszelf, maar van Christus. En daar mogen we openlijk voor uit komen ook.

Ds. Wim Scheltens