Schelpjes zoeken

Zo in september denk ik nog wel eens terug aan de zomervakantie. Ik zie twee kleine kinderen op het strand. Hun ouders zaten schoontjes op de veranda van een strandtent in diepe rieten stoelen op dikke kussens onderuitgezakt. In Zandvoort. 

Die twee kinderen, een jongen van 4 jaar en een meisje van ruim 2 jaar zijn druk met zoeken van schelpen. Ik zie wel, dat de jongen vooral ongeschonden schelpjes zoekt. Dat spreekt me wel aan. We leven in een tijd van gebrokenheid, maar het Evangelie van Jezus Christus wil ons bepalen bij de mogelijkheid van een ongeschonden staat. Dat betekent dat lek en gebrek, zonde en schuld door Jezus van ons gemoed worden afgenomen, omdat we aan de verzoening deelachtig worden gemaakt. 

Kijk, zo zie ik aan die twee kinderen de contouren van de gemeenteopbouw oplichten. Want het kleine meisje neemt het niet zo nauw. Die pakt wat ze voorhanden ziet, of het nu geschonden is of ongeschonden. Beide kinderen leggen hun vondsten op één en dezelfde grote rieten tafel.

Je ziet het aankomen: het meisje leunt op die tafel en alle schelpen, geschonden of ongeschonden schuiven naar elkaar toe als tarwe en onkruid door elkaar.

En weer zie ik de hint van de Bijbelse boodschap: niet voorafgaande aan de oogst onkruid wegtrekken, want je zou de goede wortels van het tarwe ook aantasten. Het is de lankmoedigheid Gods, het geduld dus van hogerhand.

Wij willen scheiding maken tussen goed en kwaad, maar als je dat al te drastisch doet, kun je grote brokken maken. Laat de scheiding van bokken en schapen maar over aan Hem. Welk mandaat hebben wij, dat wij zouden doen alsof wij de eindconclusie kunnen trekken? 

Ons mandaat is: getuig van Hem, die alle macht heeft, in hemel en op aarde. Ons mandaat is niet om uit te maken wie wel en wie niet, wat wel en wat niet…

Evangelie verkondigen is uitstallen, laten zien wat er is, zoals die twee kinderen hun schelpjes open en bloot neerleggen. En dan kan het soms vreemd schuiven, maar uiteindelijk zal de Heer het kwade goed maken.

Het jongetje schreeuwt moord en brand. Zijn mooie voorraad schelpen is onherkenbaar opgegaan in de vale algemeenheid. Ik herken daarin de mensen, die graag willen, dat de kerk zuiver is en betrouwbaar en dienstbaar bovendien. 

Terwijl ik dit allemaal voor ogen zie en pas later doordenk, lig ik op het strand op een groot badlaken, waarop Matteo van ruim 2 jaar tegen mij aanligt en in slaap is gevallen en door Ria toegedekt wordt met een badlaken tegen de verzengende zon

Zegt de vader van dat jongetje en meisje met hun schelpjes: wat gaan jullie liefdevol met jullie kleinkinderen om. Het is alsof je iets als van de apostel Paulus hoort: geloof, hoop en liefde, maar de meeste is toch wel de liefde.

We hebben er nog lang over nagepraat, waarom die man op het strand dat zo zei over die liefdevolle omgang. Zouden zijn ouders of schoonouders minder gezellig doen tegen de kleintjes? Het is toch heel gewoon, dat je liefdevol met je kinderen en kleinkinderen omgaat? Of is het gewone hier juist zo bijzonder?

Daar kunnen we over mijmeren: is liefdevolle omgang nu gewoon of bijzonder?

 Juist bij liefdeloosheid valt op hoe liefdevolheid bijzonder is.

Diezelfde dag van die kinderen met hun schelpjes bracht ik de fiets met het kinderzitje voor onze kleinzoon terug bij de fietsenstalling.

Zie ik een man staan met een klein kind achter op zijn fiets, terwijl een vrouw ook met een kind achterop op de fiets aankomt fietsen en van verre die man begint af te snauwen, waarom hij eerder is weggegaan en niet gebeld heeft dat hij eerder al zou weggaan, zodat zij maar wachtte en wachtte…

Ik krijg de neiging om wat te zeggen. Namelijk te vragen aan die vrouw, of ze haar man altijd zo gezellig begroet. Ik heb mijn mond maar gehouden. Wellicht had die man niet zo handig geopereerd. Maar erg liefdevol vond ik de houding van die vrouw ook weer niet. En warempel: je ziet het voor je ogen. Hoe je wel en eigenlijk niet moet omgaan met elkaar. Dat liefdevolle omgang het waard is om het altijd te winnen van de genadeloosheid. Daar kun je een leven lang mee aan de gang.

Ds. Wim Scheltens

P.S.: Dit is de laatste column.

Wim hartelijk bedankt voor de vele jaren dat je wekelijks een column verzorgd hebt. Dat ik de column’s heb mogen plaatsen, en dat ook ik van de inhoud heb mogen genieten- Aart Davelaar webmaster GKLunteren