Terugblik op de kindercatechese rond het Heilig Avondmaal

In de maand mei is op vier dinsdagmiddagen de basiscatechese over de viering van het Heilig Avondmaal geweest. Ook dit jaar was de deelname (van tien kinderen) aan deze speciale de kindercatechese plezierig. Dat is natuurlijk aardig.

Op een donderdagmiddag was er terugkomcatechese voor hen die al eens de basiscatechese bijwoonden: 9 deelnemers.

We kregen het met de basiscatechese over de hoop. Daarbij kwam het verbond van God ter sprake, dat wel een begin heeft maar geen einde hoeft te hebben, want dat verbond is voor tijd en eeuwigheid. Dat verbond geeft kracht en houvast. We hebben daar een aardig tekeningetje van: twee mensen met een touw verbonden. Geen halsband, want een mens is geen hond. Nee, liever moeten we denken aan hoe bergbeklimmers aan een touw met elkaar verbonden zijn en dat touw vast hechten aan de rots, die ze beklimmen. Als je valt, dan heb je aan dat touw houvast.

We kregen ook over hoop in moeilijke tijden, want God geeft kracht in ons leven, maar ook als ons leven op aarde ophoudt. Opeens kwam ter sprake wie wij uit onze eigen familie in de hemel kennen…
Een oma, een opa, een broertje…
Wat komt het zo dichtbij.

Op deze zondag van de wezen wordt dat wel heel direct: Jezus zal ons niet als wezen achterlaten. Hij bereidt plaats voor ons in het Vaderhuis met de vele woningen. Dat belijden we met Hemelvaartsdag.

En avondmaal vieren is ook iets van een voorproef van die hemelse heerlijkheid.
Daarom zingen we: Heilig, heilig, heilig! Heer, God almachtig!…, want dat wordt volgens de Openbaring ook in de hemel gezongen.

Op de terugkommiddag leerden we, dat Avondmaal vieren is:
– achterom kijken: naar wat er gebeurd is, toen Jezus brood brak en ronddeelde;
– vooruit kijken: eten voor onderweg naar zijn Koninkrijk van vrede;
– omhoog kijken: naar de hemel;
– naar elkaar kijken: zorgen voor elkaar en delen met elkaar – da’s ‘t mooiste wat we kunnen doen…

Delen: in onze kerk is een koekjestrommel. Die is regelmatig rondgegaan. Zomaar plotseling als we bezig waren, onderbraken we even voor een rondje met de koekjestrommel: om te delen. De kinderen vonden het prachtig. Dat blijft hangen.
De laatste keer gaf iemand me zelfs “Merci“-chocolaatjes, ook om te delen. Prima, want avondmaal vieren is mogen delen in wat rondgedeeld wordt! Daar kunt je niet vroeg genoeg van horen, merkte ik op de belijdeniscatechese…

Ds. Scheltens