Verantwoordelijkheid

We horen het woord “verantwoordelijkheid” tegenwoordig vaak. Je hoort dan: mensen moeten hun verantwoordelijkheid nemen. Voor sommigen is deze aansporing niet overbodig. Gemakkelijk achterover leunen is vaak geen goede houding. Niet goed voor je rug, niet goed voor de omgeving, niet goed omdat er handen uit de mouwen gestoken moeten worden voor veel ‘werk’, dat gedaan moet worden.

Anderen kunnen hun verantwoordelijkheid helemaal niet goed nemen. Die worden overvraagd. Er moet goede leiding zijn, waar ze zich veilig bij kunnen voelen. Dat is zo in het onderwijs, in de gezondheidszorg, in de samenleving en ook in de kerk.

In het voorjaar is uitvoerig gepraat in onze wijkteams over het pastorale werk: het bezoeken van gemeenteleden. Opvallend waren twee dingen: 1. de contacten zijn goed en plezierig, opbouwend en geloofsversterkend; 2. er zijn open plekken in de wijkteams, zodat het bezoeken van de alle adressen helemaal niet volledig lukt.

Beide punten – goede sfeer en voldoende contact – zijn kenmerkend voor de manier waarop een gereformeerde kerk functioneren moet. Blijft dit lukken? Zo’n vraag laat voelen, dat we als gemeente te kort kunnen schieten in onze verantwoordelijkheid.

Gelukkig zijn enkele gemeenteleden bereid om weer of voor het eerst mee te doen in de kerkenraad, diaconie of een wijkteam. We hopen, dat er in de nabije tijd nog meer mensen gaan meedoen. Zo kan onze gemeente naar behoren blijven functioneren. Op wie een “beroep” gedaan wordt, wensen we een open houding toe jegens de verantwoordelijkheid die wellicht op hun schouders kan terecht komen.

In Den Haag gonst het van ‘verantwoordelijkheid nemen’- in Lunteren, hoop ik, ook.

Niet ‘zomaar’. We hebben een prachtig voorbeeld. Er wordt gesproken over: een goede herder. Hij zet zich in, Hij zet zijn leven in. Hij gaat ervoor, Hij gaat erop af. En waar Hij gaat, kan heel wat tot stand komen aan moois, aan gaafs, aan goeds.

Jezus is de goede herder – en in zijn spoor kunnen mensen elkaars hoeder zijn.

Ds. Scheltens