Verantwoording

Laatst vroeg iemand, of ik ook denk, dat je aan het eind van je leven verantwoording moet afleggen van alles wat je hebt gedaan.

Dat is een hele vraag. Ik denk dat dit wel iets is, waar in het bijbelse, veelzijdige (!) getuigenis op gezinspeeld wordt. Maar of dat gaat als in een kruisverhoor bij de politieseries op de tv, dat lijkt me eigenlijk weer niet.

Bij verkiezingen is het een goede gewoonte, dat volksvertegenwoordigers verantwoording afleggen van hun beleid van de afgelopen vier jaar. Ook dart er plannen worden gemaakt voor de komende vier jaar. Je had een program en je hebt een program. Wat er van het oude is terecht gekomen is belangrijk, maar ook wat voor de komende periode aan idealen ligt, is belangrijk. Het gaat dus om beide: om wat gebeurd is en om wat je graag ziet gebeuren.

Heeft het geloof ook niet te maken met wat je concreet gedaan hebt en wat je voor idealen hebt. In de kerk was er wel eens een oordeel over wat was gebeurd. Als dat niet door de beugel kon, kwam er tucht. Maar er was nooit tucht over iemand met gebrek aan idealisme.

Wat ziet Jezus graag van ons? Dat we ons druk maken over eindverantwoording om die af te leggen. Of dat we ons druk maken om in deze samenleving wat aan geloof en hoop en liefde te investeren. Ik denk, dat Jezus liever heeft dat we vast vertrouwen op zijn verzoenend werk, als het om ons verleden gaat. En dat we ons op de dag van vandaag inzetten in de navolging van Christus om liefde te zaaien. Als de Mensenzoon terugkomt, zie Hij graag zijn mensen bezig met het brood geven aan wie hongert heeft. Aan dit soort daden herken je iets van liefde.

Verantwoording afleggen van je werk, van je politiek is op zijn tijd goed. Maar idealisme in je komende werk en in je dagelijkse levenshouding en in de politiek is in het licht van het Evangelie een schone zaak.

Ds. Scheltens