Verklaring van verbondenheid en de Geest die samenbrengt

Op 29 mei 2019 hebben vertegenwoordigers van achtendertig protestantse kerken en geloofsgemeenschappen in Dordrecht een Verklaring van Verbondenheid getekend. 

In die verklaring gaat het om een drietal punten:

1. Wij horen bij Christus en daarom bij elkaar

2. Wij sluiten een verbond

3. Wij aanvaarden samen onze roeping in de samenleving

Wat betekent het verbond concreet?

1. Wij komen de eerstkomende vijf jaar jaarlijks één dag als vertegenwoordigers van de kerken bij elkaar om de kerkelijke eenheid te bevorderen en te vieren. 

2. De eerste keer nodigt de Nationale Synode uit en geeft invulling aan deze ontmoetingsdag, daarna is de organisatie van deze dag de verantwoordelijkheid van de kerken zelf.

3. Aan het grondvlak wordt het geloofsgesprek tussen de christenen in ons land door de deelnemende kerken en geloofsgemeenschappen van harte ondersteund.  De onder 2. genoemde jaarlijkse vergadering draagt hiervoor de verantwoordelijkheid.

4. Wij onderzoeken met elkaar de mogelijkheden voor vormen van ontmoeting en samenwerking op het grondvlak en welke hindernissen zich daarbij voordoen.

5. In het vijfde jaar wordt besloten hoe het verder gaat.


In de Grote Kerk van Dordrecht worden 38 handtekeningen gezet

Luilak

Op de vroege morgen van deze zaterdag voor Pinksteren is het in Kennemerland (rond Haarlem) Luilak geweest. En op zondag is het in de hele wereld Pinksterfeest.

Kennemerland

Ik ben bij Luilak opgevoed. Mijn vader ging voor dag en dauw plantjes poten op die zaterdag voor Pinksteren – om op een speelse manier een oogje in het zeil te houden, zodat er met Luilak geen kranten met stijfsel op de ramen werden geplakt.

Luilak is geworden tot een kwajongensfeest! Ik heb er heerlijk aan meegedaan.

Een Lelijke Eend stond niet op slot en ik erin en ik werd heerlijk geduwd en moest wat terrasstoelen midden op de weg omzeilen: een hoogtepunt in mijn jeugdherinneringen! Belletje trekken bij de deuren van mensen die nieuw waren en niet wisten, dat je die avond ervoor de bel af moest zetten! Een keer kregen we een volle emmer pies vanuit het doucheraampje boven de voordeur over ons heen. Je droeg dat lot met trots!

Luilak  heeft oude papieren. Zoals gebruikelijk op de zaterdag voor Pinksteren trekken duizenden jongeren in alle vroegte door de straten om slapende mensen van hun nachtrust te beroven. Een eeuwenoude Noord-Hollandse traditie. Het ‘feest’ zou begonnen zijn in het rampjaar 1672 toen het Franse leger richting Amsterdam trok. Een nachtwacht, genaamd Piet Lak, zou in slaap zijn gevallen en niet op tijd de troepen hebben gewaarschuwd voor de komst van het leger. Sindsdien maken jongeren in de nacht van vrijdag op zaterdag voor Pinksteren herrie om iedereen wakker te houden. Tot op de dag van vandaag zijn in veel dorpen en steden kinderen te vinden die met potten, pannen en blikjes achter fietsen de slapende bewoners wekken. Als dat is geweest, komt er ruimte voor Pinksteren: het feest van de Geest!

Wat is nu het boeiende van de Heilige Geest?

De Geest verbindt en brengt wat we in Christus hebben gekregen in ons hart! De Geest verzustert en verbroedert ons met elkaar. De Geest brengt samen!

Daarom is de eerste stelling van de Verklaring van Verbondenheid zo sterk:

Wij horen bij Christus en daarom bij elkaar.

Die volgorde is sprekend. We hebben iets met Jezus Christus. En omdat Christus met iedereen iets heeft, hebben we ook iets met elkaar. Omdat de Geest ons bij Christus bepaalt, daarom horen we bij elkaar. Ook als mensen en ook als kerken.

Het is tekenend, dat dit nu juist in Dordrecht is ondertekend. Want in 1618/19 vlogen de Remonstranten en de Contra-Remonstranten elkaar in de haren en de Remonstranten vlogen er uit. En nu een echte, gezamenlijke verklaring. Dat mag in de krant. Want er is een heel speciaal gezegde in Nederland: “Eén Nederlander, een geloof; twee Nederlanders, een kerk; drie Nederlanders, een kerkscheuring”. 

En nu staan er zoveel handtekeningen onder de stelling: omdat we bij Christus horen, horen  we bij elkaar. Dat is ook Nederland en nog wel vlak voor Pinksteren!

Voor het kerk zijn en ook voor interkerkelijke contacten is dit een heel belangrijk punt.

De kerk is niet van ons, maar van Christus. En hoe gaan we met zijn eigendom om?

Er kan zomaar gekrakeel uitbarsten: iemand oppert een menig over iets, iemand roept iets, een ander windt zich er over op en kruipt in de gordijnen. Dat gebeurt aan de orde van de dag. En nu is de Geest gekomen om ons te bemoedigen te midden van ontmoedigende dingen. De Geest blaast wind in je zeilen. Dat beeld roept Jezus ook op bij de Geest: wind, die waait waarheen hij wil.

A

De Geest blaast wind in je zeilen

De Geest brengt ons samen op de been om licht te brengen waar duisternis heerst. Dat is de gezamenlijke roeping in de samenleving. Die volgorde is ook weer van belang: vanuit ontmoedigende ervaringen en daarin de bemoediging ontvangende van boven, krijgen we kracht om ontmoedigende dingen in de samenleving aan te pakken. Het feest van de Geest bepaalt ons bij de Geest die ons aanvuurt om niet bij de pakken neer te zitten. Eerst handen vouwen en dan handen uit de mouwen om in de navolging van Jezus te laten zien, dat het licht overwint.

Ds. Wim Scheltens