Wrede wereld…

Wat in Irak bekend geworden is deze week bepaalt ons bij de wreedheid in de wereld. Vernedering in de gevangenis van Bagdad en een onthoofding van een Amerikaanse zakenman op de video.
Mensen kunnen zich beestachtig gedragen en andere mensen diep vernederen.

Deze kennis maakt het hart ziek en het gemoed bedroefd. Als je de situatie in Jeruzalem en Bethlehem erbij betrekt – en ‘t is dezelfde problematiek met terreur in een Arabische cultuur – komt het als hopeloos onoplosbaar op je over.

Het is niet eenvoudig om blijmoedig te blijven bij zoveel onrecht anno 2004. Er zijn zoveel mensen die kennis dragen over al die wreedheden in de geschiedenis, dat je zou hopen, dat het met die wreedheid minder gaat worden. Nee, dus.

Maar in de kerk leren we van jongs af aan, dat er reden is tot blijmoedigheid. Dat komt doordat er Eén is, die precies aanvoelt wat wij moeten meemaken. En Hij begrijpt waarom het niet zo gemakkelijk is om blijmoedig te blijven. Hij ziet niet alleen ons uiterlijk. Hij ziet bij ons, wat mensen niet bij ons zien. Hij weet, wat mensen niet van ons weten. Hij ziet in genade ons aan. Hij komt ongemerkt door onze maskers heen.

Hij wordt genoemd: de Hogepriester die verzocht is in alles waarin wij verzocht worden. Hij weet van binnen wat het is om heen en weer geslingerd te worden. Hij kan echt met ons meeleven. Daarvoor is Hij nu in de hemel. Om een voorspraak te zijn, om een aanspraak te zijn, ook.

We kunnen daar meer van voelen, als we tot Hem bidden: Gij kent mij, door en door, van achter en van voren, laat mij rusten in het vertrouwen dat U mij kent. U weet alles, U weet, dat ik U liefheb. Ach, U weet wel, dat ik het niet zo goed zeggen kan en dat ik ondanks alles toch veel van U houdt.

Pieter Dinus Kuiper maakte voor Hemelvaart dat prachtige lied, gezang 229. “De dag van onze Vorst brak aan. Zie Gods gezalfde Koning gaat tot zijn hemelwoning…”. Goed dat je dat weet midden in een wrede wereld…

Ds. Scheltens