Zo ‘gewoon’ is geloof ook weer niet

 

In het Nederlands Dagblad van 28 juli 2017 staat een vraaggesprek met Andries Knevel over ‘Toen was geloof heel gewoon’ – een 3-delig tv-programma met een terugblik op vijftig jaar kerk in de samenleving in ons land.

Andries Knevel op Texel

In het dagblad Trouw (13 augustus) las ik een column van Nico de Fijter die aangeeft, dat geloof eigenlijk nooit gewoon is, maar altijd bijzonder.

Tja, dat vind ik eigenlijk ook: dat volwassen mensen, die verstand van zaken hebben, toch anno 2017 bidden tot de hemelse Vader over de zorgen en vreugden in het leven – dat is toch best bijzonder!

In het vraaggesprek van journalist, literator en voorganger Rien van den Berg maakt Knevel enkele rake opmerkingen: ‘Wat je ziet, is dat het gepassioneerde, rationele gereformeerdendom sneller is geseculariseerd dan het bevindelijker christendom. Sneller ook dan wat wij ooit ‘vaag hervormdendom’ noemden. Er zit denk ik inderdaad iets in die vorm van protestantisme dat snel verkeerd kan gaan.’.

Het valt mij in mijn eigen herinneringen ook op: hoe het maatschappelijk geëngageerde en beginselvaste gereformeerde denken en leven is weggeëbd. Met name de overdracht aan jongere generaties is in die vijftig jaar niet erg gelukt.

Is dat erg?, vraagt Rien aan Andries. Andries zegt: ‘We zijn mensen kwijtgeraakt.’

Maar wat vindt u daar erg aan?, vraagt Rien. ‘Jezus wil dat mensen zijn discipelen zijn, en veel mensen willen dat niet meer zijn …’, antwoordt Andries.

Nogmaals: wat vindt u daar erg aan?, vraagt Rien, en veertig jaar geleden zouden veel christelijke voormannen op deze vraag zonder veel omhaal een antwoord gegeven hebben over eeuwig heil of eeuwige godverlatenheid …

En dan zegt Andries: ‘Dat antwoord zul je van mij niet krijgen. Ik vind dat je op deze vraag niet met een slagzin kunt antwoorden. In de communicatie van het evangelie in een postchristelijke tijd, begin je daar ook niet mee. Het begint met de eer van God en de liefde van Christus. Dat onze eeuwige bestemming onderdeel van het geloof is, mag helder zijn. Maar wie ben ik om dat al te concreet in te vullen?’

Als je echt gelooft, ga je volgens mij niet uit van een negatief scenario, maar kom je uit bij het gebed ‘Heer, ontferm U’. Dat geloof tref ik in de Bijbel aan. Wonderdaden zijn altijd positief en helpend en daar zit God 100% achter. Kun je nagaan, hoe God ons leven graag op koers houdt.

Het Evangelie van Jezus Christus is een blijde boodschap en dat moesten we maar zo houden.

En al die mensen dan die andere wegen gaan?

Maar mag ik dan eens vragen: is ‘van de kerk los’ hetzelfde als ‘van God los’?

Dat de band met de hemelse Vader via de kerk en Bijbelgebruik beter onderhouden kan worden, is mijn overtuiging wel.

Maar ‘van God los’, zorgt er nog niet voor, dat God los van ons komt! Daarom is communicatie over het Evangelie – ook op ongebruikelijke manieren – zo belangwekkend. Het kan ogen en oren en harten open doen gaan. Zwijgen is ergens een zwaktebod. Parmantig spreken is contraproductief…

In de middagpauzedienst van de Alle-Dag-Kerk in Amsterdam zongen we eens een liedje uit het Oud-Katholieke zangboek en daar stond een regeltje in om te onthouden: God vindt wie Hem niet zoekt…

Ds. Wim Scheltens