Het boodschappenmandje van de kerk

In de kerk moeten wij het hebben van de blijde boodschap.

Zo heb ik als kind geleerd, dat het Evangelie betekent:  “blijde boodschap”.

Hoe kan het, dat veel mensen daar geen boodschap aan hebben?

Hoe meer je aan de aantrekkelijkheid van de kerk wilt sleutelen, hoe groter de verlegenheid wordt. Want waar moet je beginnen en kun je er wel aan beginnen? Hoe wordt de kerk aantrekkelijker? “De Protestantse Kerk in Nederland faciliteert de krimp”, hoor ik deze week iemand zeggen.

In Doesburg staat een mooi beeldje vlak bij de Martinikerk en bij de voormalige synagoge. Grootmoeder met kleindochter. En oma heeft een boodschappenmandje bij zich. Voor het brood, de melk, de worst en de kaas of zo.

Oma en kleindochter doen boodschappen

Ik zie de kerk graag als die oma met haar kleindochter, die boodschappen doen. De actie en de betrokkenheid op het gewone leven zijn sprankelend. Zie, hoe oma in een andere richting kijkt dan de kleindochter. Welke richting zou de doorslag geven? Ik denk de kijkrichting van de oudere oma met al haar levenservaring, die niet omvalt van de waan van de dag. Wat beproefd is, kan stand houden. 

Gods liefde voor de wereld

En wat zou de kerk als boodschappen nodig hebben?

Ik denk allereerst de Bijbel en wel het Oude en het Nieuwe Testament beiden. Gods liefde voor de wereld met lek en gebrek is bij de komst van Jezus Christus zonneklaar geworden: Licht der wereld en Brood des levens – het kan niet op!

Gods liefde en trouw zijn begonnen in Israël. En gaandeweg hebben we mogen ontdekken, dat die liefde en trouw doorgaan. Omdat Gods liefde en trouw geen houdbaarheidsdatum kennen. Daar legt Paulus in het Nieuwe Testament in Romeinen 9-11 op onnavolgbaar mooie wijze getuigenis van af.

Lofzang gaande houden

En wat zou de kerk ook in het boodschappenmandje leggen? 

Ik denk aan het Liedboek. Want de lofzang is in het voetspoor van al de oudtestamentische offers gegroeid dankzij de psalmen van David. De lofzang heeft als het lofoffer de gedachte van schuldbelijdenis en verzoening in zich. Het gaat om niet minder dan om de blijde en onbezorgde omgang met de God van het verbond.

Brood des levens

Het dagelijkse brood des levens past ook in het boodschappenmandje van de kerk. Het is de broodnodige ervaring van de trouw van God die iedere dag weer nieuw is. Aan de avondmaalstafel ontvangen we komende zondag in Lunteren brood en wijn als geloofsversterkende middelen. En in een tijd van schraalheid is een stimulans van dat brood en die wijn zeer welkom: ze verwijzen naar Jezus’ verzoeningswerk. 

Levend water  

En tenslotte zie ik graag in het boodschappenmandje van de kerk de aanwijzing, dat  wie in Christus gelooft het levende water ontvangt, waardoor de wijnstok kan groeien en bloeien. Zodat wij vruchtbaar zijn in onze levenshouding.

En zo doen we recht aan de blijde boodschap van Jezus Christus. Daar is het in de kerk om te doen. Hoe zegt Paulus dat ook weer: “wij zijn medewerkers aan uw blijdschap, want door het geloof staat gij vast.” (2 Korintiërs 1:24)

Ds. Wim Scheltens