Pech

Een dame uit de hoofdstad van ons land bezocht met een vriendin een terrasje op het Vrijthof in Maastricht. Ze miste haar man. Zijn overlijden stempelde haar leven. Ik heb de pech dat ik niet geloof, zei ze. Ze deed wel haar best op haar manier.

Ze ging op het Begijnhof in Amsterdam wel een kaarsje branden. Wij vertelden dat de Engels-Hervormde Kerk daar tegenover in september al 75 jaar het platform is voor de Alle-Dag-Kerk op de vroege woensdagmiddag. Ze was er wel eens geweest, zei ze. Maar het kaarsje brandde ze aan de overkant. Ze wilde bij de Sterre der Zee nog een kaarsje branden. Ze vertelde, dat sommige mensen zeggen, dat je elkaar later weer ontmoet en herkent. Een mooie gedachte, zei ze. En toen kwam die opmerking ´maar ik heb de pech dat ik niet geloof´. We adviseerden, dat ze in de Onze Lieve Vrouwe Kerk vooraan bij de open Bijbel in een mandje met kleine papiertjes een tekst voor de dag zou pakken. Soms kan die een hint zijn. Ik vertelde, dat ik op het Begijnhof die middagpauzedienst graag bijwoon voor een goed woord over de Heer. Een kleine hint, ook. Wie eigen pech benoemt heeft misschien wel het geluk dat een licht opgaat over het levenspad! Zo kun je ook in de vakantie wegwijzer naar God en zijn Koninkrijk zijn.

Zo kun je de lamp brandend houden, ongemerkt, als je open staat voor ander mensen. Het misstaat niemand om zich dienstbaar aan Gods vrede in Christus op te stellen. Laat ieder zijn of haar gaven maar ontwikkelen en in praktijk brengen. Ieder vogeltje zingt natuurlijk wel zoals het gebekt is, maar de richting van het spreken over de grote dingen van God telt!

Ds. Scheltens