Zes argumenten voor kerkverlating

In het Nederland Dagblad van 20 augustus 2018 schrijft een lezeres in een persoonlijk verhaal, waarom ze kerkverlater is geworden.

Op zoek, of juist niet meer op zoek, maar afgeknapt

Ze schrijft: “Ik ben afgehaakt omdat:

– ik regelmatig zuigelingenvoedsel voorgeschoteld kreeg in plaats van de vaste spijze waar de Bijbel over spreekt, en ik dit op het laatst niet meer kon verdragen.

– Gods Geest soms maar heel weinig ruimte krijgt, omdat alles al voorgeprogrammeerd is.

– ik het geruzie, geroddel en scheuringen spuugzat was.

– ik wist dat mijn bediening buiten de kerk lag en dit werd niet begrepen.

– harde praisemuziek soms belangrijker werd dan de stille heiligheid voor God en zijn woord. Zelfs tijdens het vieren van het heilig avondmaal was er geen stilte meer.

De druppel die de emmer deed overlopen, was dat ik wekenlang elke zondag in de kerk zat te huilen vanwege een echtscheiding, en er nooit eens een arm om me heen werd geslagen, ook in de week niet. Al ben en blijf ik mij heel goed bewust van mijn eigen falen en fouten. Toch heb ik door Gods kracht en genade dat allemaal achter me kunnen laten en de weg van vergeving gekozen.” Tot zover de lezeres met haar zes argumenten.

Ik wil de argumenten niet wegen, maar rustig voor zichzelf laten spreken.

Ik wil ook niet zeuren over: waarom spreek je over vergeving, terwijl je de gemeente, waarvan je afhaakt, zo afkraakt?

Waar het mij om gaat is: als één van de zes argumenten voor u in onze gemeente meetelt, trek dan aan de bel. Stort uw hart uit op huisbezoek of stuur een mailtje naar de predikanten.

Vooral dat eerste argument grijnst me toe: zuigelingenvoedsel in plaats van de vaste spijze. Ik hoop echt, dat dit bij ons niet speelt. Wij hechten aan goed voorbereide diensten met een Bijbels verantwoorde preek. Daarbij speelt lengte geen hoofdrol, maar de inhoud: Gods verbond, zijn trouw aan Israël, zijn heil in Christus voor wie zijn hand ervoor open houdt en zijn Geest die ons open maakt voor het heilige van zijn Woord, de doop en het avondmaal. 

Geruzie en geroddel en scheurmakerij – daar kan ik weinige tegen doen. Alleen maar zeggen: doe er niet aan mee en houd je er verre van – hecht geen geloof aan roddel!

Ik prijs me gelukkig met organisten die de psalmen en gezangen zo weten te begeleiden, dat we enthousiast mee kunnen zingen. En ook: dat bekende melodieën zo gespeeld worden, dat ze sprankelen.

Harde praisemuziek is niet echt nodig. Maar af en toe een ander instrument dan het orgel in de kerk moet kunnen. Juist de afwisseling maakt het levendig.

Tenslotte: de arm om de schouder!

Ik hoop, dat wie die arm op de schouder wens, die ook krijgt. Sterker nog: ik zie het af en toe gewoon gebeuren!

En er zijn altijd mensen die dat nu juist missen bij zichzelf. Fluister mij dat dan maar zondag na de dienst in het oor, dan kan ik meteen actie ondernemen.

Want in het grote kerkelijke gezin moeten we elkaar niet verliezen.

Zo lees ik die zes argumenten voor de kerkverlating als een stimulans, ja zelfs een medicijn tegen de kerkverlating.  

Holle vaten hoeven niet hol te blijven

Als u die argumenten nog eens stuk voor stuk doorleest, dan past ons thema van de welkomdienst van zondagavond heel goed: holle klanken kunnen volle klanken worden. Omdat de Heer Jezus Christus wat hol is vol wil maken met zijn heil.

Ds. Wim Scheltens